Regiones Lichenum. XCI. 



pe vero cum occidentali confluens, occupat. Ia 

 Europa australiori regiones subalpinas, immo al- 

 pinas, magis continuat, ut ibi ab alpiria limites 

 difficilius ponantur, in Europa boreali-occidentali 

 vero ab occidentali, in qua tamen non reperiun- 

 tur Parmelia Fahlunensis, Cladonia bellidiflora 

 aliaeque regioni montanae characteristicae. Ob vari- 

 am vero indolem difficile significatur, cum longe 

 alia sit multarum specierum ratio in Europa au- 

 strali, ubi limites magis obliterantur, quam in 

 Scandinavia, ad specierum distributionem obser- 

 vandam ideo prrecipue accommodata, quod hae 

 in planitiebus segregatae non ita congeruntur & 

 stipantur ut in subalpinis. Praecipuae hujus regio- 

 liis species sunt Umbi/icarice y Parmelice & LecU 

 dece fuscescenteSy Parm. cinerea, centrifuga, in* 

 curva, tartarea> ventosa y Lecidea sanguinaria, 

 & in septentrione Peltigera arctica, Cetraria o- 

 dontella &c. Cjeterum in hac regione Lichenes 

 Honge insigniorem partem vegetationis sistunt quara 

 in praecedentibus ; Cladoniue y Cetrarice &c. deii-» 

 so agmine terram steriiissimam tegunt. Numerus 

 vero specierum non pariter augetur, evanescenti- 

 bus multis arboreis, calcareis aliisque Europae me- 

 diae speciebus v. c. Lecidea canescente, epigcea y 

 Vladonia alcicorni. Quo longius a mari occi- 

 dentali recedimus, eo magis evanescunt species 

 latifoliae, Stictce, Amphilomata, ut in regione raa- 

 xime orientali nil laetius & ocius vegetans resta- 

 re videatur 2). Utrum truncorum putridorum 

 qopiae, an climati adscribenda sit Caliciorum lu- 

 xuries, ambigitur. In regione montana, silvis de- 

 nudata, faoies magis alpina. 



2) Lichenes hac ratione plantis perfectioribus oppositi 

 sunt , nec mirum : illi aestate temperata, hieme mitij hse 

 sestate calida praecipue gaudent. 



