Cll HISTORIA. 



racter fallaX, liec ubique constans. Maxime mu- 

 t&bilibus saepe p-roximae species parum varias. Ni- 

 liil ceterum pollet positiva lex, aliquantulum sen- 

 sus iuteger, piurimum naturce sedulum & acutum 

 examen. Cum ipsee proteae sint, observator Pro- 

 tei instar prasteritum & futurum statum simul 

 noverit. f 

 §. 5i. Nitentur genera typica apotbeciorum 

 indole. Si genera unice e cbaracteribus, in nul- 

 lo statu variis> determinares, plurima conflueienU 

 Gharacteres generici ob typicam apotheciorurn con- 

 gruentiam saepe parum ■ .proroinent ; hinc affinitas 

 praecipue, morphosis & occulte ihallas consulen- 

 di in limitandis generibus. Non idem character 

 in diversis tribubus idem valet 6). — . Diiiicilior 

 & ex idiosyncrasia pendens est quaestio, quous- 

 que ad sectiones naturales generis nomen exten- 

 datur; utrum sectiones Pai meliacearum &c. ge- 

 nera an subgenera (tribus) dicendae sint. Si at- 

 tendatur ad notionem generis naturaiis, concessum 

 fingerem, generis ideam post speciei in historia 

 naturali naturalissimam esse debef e, ut ejus speci- 

 es magis inter se> quam cum aliis a/iorum gene* 

 rum affines sint ; at conjunctis omnibus g r enei ibus 

 Parmeliaceis perevidens est, infimas magis Leci* 

 deisy Biatoris 9 Pertusariis &c. esse affines, quani 

 v. c. XJsneis & Rama/inis 7). Et sic rn ceteris, 



6) Pulchrius, quam verius urgetur genera ex eodem 

 fructificationis principio ubique esse distinguenda — 9> hce-> 

 Tesin summam Botanices" dixit Linnaeus. Nec fit, nec 

 fieri debet. Cfr. v. c. Polygonum & Cruciferas, gene- 

 ra Lichenum & tribus Sphceriarum. Est potius sin- 

 gulae familiae privum quoddam characteres eorumque dig- 

 uitatem moderans & pendens, v. c. znflorescentia, cesti- 

 vatio — inter Algas thallus. 



7) Si omnia genera ParmeJiacea conjungimus, nulla a- 

 desjt ratio sufficieiis reliquarum tribuum, re ipsa inferio- 



