Colores JLichenurru 



GV. 



tur 10). Quaestioni, utrum ab infimis an a sum^ 

 mis sit progrediendum, in abstracto proposit$e 

 indifferenti , sine respectu ad finem expositionis 

 responderi nequit. Alteri alterum optirnum 

 & necessarium. Practico, ut legitime Linnaeus, a 

 proximis & optime cogoitis progredi praestat. In- 

 ter Homonemeas praecipue infima tam vacillantia 

 & amphibola, ut nullam certam basin exstructio- 

 ni offerant; plurimi sic excepti Lichenes jam ut 

 anamorphoses deleti. Nec Strigula &c. genui- 

 nam & veram Lichenis ideam ofierrent. Sjstema 

 licet definitum & probatum velimus, non ideo 

 denegemus omni sublimiori naturae, ut religionis, 

 studio inesse elementurn quoddam mysticum, quo 

 mens se divinitus natam sentiat eaque naturae my- 

 Steria divinet, quas experientia nondurn comperit; 

 quod vero donec factum fuerit, hac via inventa 

 paenes se ipsum, fatorum Cassandrae memor, quis- 

 que servet. 



Caput XIV. Colores Lichenum* 



§. 53. Nullius variationis in singulari Li- 

 chenum historia frequentior usus, quam coloris. 

 Hic primo obtutu tam vagus & illusorius vide- 

 tur, ut non miremur, si quis considerans, quam 



10) Prisci passim Botanici, non mintis quam Schola- 

 stici Theologi, de singula formae variatione disputabant* 

 Vidimus et recentiora symptomata J. s. c. De his Linnae- 

 us : "Hinc ortus fuit tantus rumor inter systernatieos Bo- 

 tanicos & diversas sectas, tot jurgia & opprobria ; credi- 

 dere methodis naturalibus addicti, se tenere methodum 

 naturalem, reliquos omnes errare; alias vero propugnan-* 

 tes methodos regerunt illam difficillimam esse^ suam ve- 

 ro facillimam, certissimam ; uno verbo, nescio quid fa- 

 scinat homines, ut non possint alteiam methodum vide- 

 re absque perturbatione — — — optandum itaque fo- 

 ret, tirones omnibus adsuescerent methodis, ut nugaa 

 istae semel evanescerent." / 



