132 



LICHEN. 



quod, Achario licet gravissime objectum, aeque facile con- 

 cessum fingam, ac pericarpium baccatum baccam dicere. 

 — Omni loco sine discrimine innascuntur» 

 * Glaucescentes. 



129. PARMELIA pallescens , crusta subtartarea 

 rugoso-granulata glaucescente , hypothallo ter- 

 niceo pallido, apotheciis tumidis, disco plano 

 pallido innato-pruiiioso, margine thallode erec- 

 to integerrimo persistente. 



Lichen pallescens. Linti* Spec. et FL Suec. et Auct. 



Lich. albo-flavescens. TVulf in Jacq. Coll. III. p. 



iii- t. 5- f. 1. Psora alabastrina. Hoffm. Germ. p. 



164« Sequentis fi. variet. Recent. — status crusta 



leprosa : Lich. (Turneri. Engl. Bot. t. 857- Parm. 



dein Lecan. Ackar. — tenuissimus , supra muscos: 



Lieh, Upsaliensis. Linn. Engl. Bot. t. 1634 Dicks. 



Crypt. II. t. 7. f. 7. Patellaria. Hoffm. PL Lich. t. 



21« f% — margine tenuiori: Lich. tumidulus. Pers. 

 Exs. Lich. Suec. n. 103. — Vpsaliensis : n. 286- 



Ehrh. Phytoph. n. 20. 



Ad saxa, ligna, cortices, muscos ubicpe. 



Crusta hujus ut omnium sequentium in Isidia&Va- 

 riolarias Ach. abit, tum plerumque sterilis, magis sordi- 

 da. Fertilem in illo statu pinxit Cel. Meyer (ic. titul.), 

 a*t hoc non est Isidium PFestringii Ach. , cui inventor 

 ipse scutelias urceol.atas atras adscribit. Vide JVestr. 

 Fdrglafv. t. 4. Biscus ex albido in pallide testaceum 

 variat, intus concolor, strato medullari impositus. Inve- 

 stigari quidem possunt specimina degenerata , de quibus 

 utrum ad hanc, an P. tartaream pertineant dubitari pos- 

 sit, sed non exinde, ut factum vidimus, conjungendae. Ve- 

 reor, ne multi formas ejusmodi sic dictas transitorias, 

 quae vero non directae sunt, tamdiu inquirant , ut forma- 

 rum primariarum cognitionem amittant. Probe tenen- 

 dum : characterem, ut fingunt, non efficere speciem, 

 (difFerentiae duarura specierum erroneae propositae esse pos- 

 suntj, species tamen optimae) secl characterem tantum pro- 

 positum esse, ut species dignoscatur. Characteres ab- 

 solutos mens humana indicare non valet. Inde ortae que- 

 relae de specierum transitu. Licet harum constantiam, ut 

 distinctarum naturae idearum , non magis quam existentiam 

 Dei mens humana demonstrare valeat , utramque tamen 

 ut assumamus & eredamus necesse est. 



