426 



ENDQCARPEiE. 



Cum priori, prcecipue ad cortices Quercus, & 

 quousque haec arbor versus septentrionem iit Sue- 

 cia adscendit, ideo longe supra limites a. 



Crusta intensius & persistentius lutea, quam in for- 

 ma primaria. Sapor non amaricans. 



371. PERTUSARIA xanthostoma, crusta tartarea 

 indeterminata glauco-albicante, apotheciis eteva- 

 tis depresso-hemisphrericis passirn rimose de- 

 hiscentibus, ostiolis depressis discretis lutescen- 

 tibus. 



Porina. Sommerf. in Vet. Ac. Handl. 1823» 115* 

 Endocarp. Fl. Lapp. Suppl. p. ±3Q. End. pertusi* 

 var. fVahl. Suec. 



Ad cortices Juniperi, in muscis graniinibus- 

 que destructis Nordlandiae passim. Sommerfelt. ! 

 (simiilimam legi tornatam formam ad ligna a- 

 biegna vix a P. parella diversam). 



Inter Pert. communem, cujus formam , <Sc Parm, 

 Parellam, cujus habitum exacte gerit, intermedia, in hoc 

 genere ostiolis lutesceniibus facile distincta. Monet Som- 

 merf. 1. C. ? verrucas saepe ruptas occurrere, nucleis tum 

 excipulo sequentis generis simili cinctis, id quod rarius 

 etiam in Pert. communi rupta vidi ; ut non desint ra- 

 tiones Phelotrematis genus, sensu Acharii in methodo, 

 restituendi. 



Z n j2. PERTUSARIA nivea, crusta cartilaginea la*- 

 vigata candicante, apotheciis globularibus sub- 

 liberis, nucleo ostioloque impresso soiitariis 

 rufescentibus. 



Ad cortices arborum, V. c. Fagi Suecise ra- 



rissima. 



Colorem hujus, licet omnino cartilagineae, omnino 

 niveum semper vidi & a praecedentibus eximie difFert 

 apotheciis longe minoribus, supra crustam elevatis & 

 fere liberis, granula globularia quasi adspersa offerenti- 

 bus, ostiolo rubro impresso. Hujus apothecia dehiscentia 

 nucleum, discum carneum eximie gelatinosum offerunt, 

 ut non Parmeliae statum sistere possit. Doleo hanc erni- 

 nentissimam speciem adeo raram esse, ut hactemis in u- 

 nico trunco tantum legerim. 



