— 103 — 



Genitri-cultuur in die streken. Gelijk gezegd, geeft de 

 bevolking zich bitter weinig moeite om meer voordeelen 

 te trekken uit den Genitri-handel. 



Zij plant slechts aan, om later de bloeiende boom te 

 verhuren aan Chinezen en Armenianen. 



Naar den meer of minder rijken bloei wordt, althans 

 werd, (in 1901/03.) voor één boom ƒ1 af 2 huur betaald 

 of iets meer bij stijging van de, nog al sterk schommelende 

 handelswaarde der steenkernen. 



Hoe kleiner en knobbelig-gegroefder die kernen zijn, 

 hoe grooter hun handelswaarde. 



Normaal groote vruchten, hebben steenkernen van 15— 

 20 m. m. middellijn; maar zij zijn dan minder gewild, en 

 nemen daarom de laatste plaats in op de exportlijst, welke 

 uit 12 standaardnummers bestaat. 



Als „gronong kassar" halen ze hóógstens / 4—5 per pi- 

 col op de markt. 



De minder grove soort, de „gronong aloes" dwz. noten 

 van 12—15 m.m. middellijn, doen reeds f 10— 15 per picol. 



Maar ook die prijs is weinig loonend voor een gesoig- 

 neerde cultuur. 



Beide grove soorten, en 't schijnt dat de tegenwoordige 

 exporthandel hoofdzakelijk daarin bestaat, — worden slechts 

 gebruikt als gewone offerande bij de lijkverbranding. 



Wenscht men de fijnere en zeldzame soorten, voor ro- 

 zekransen (tesbits), bidsnoeren (aksamalas) of buitengewone 

 offeranden, dan moet men de boomen een zekere kunst- 

 bewerking doen ondergaan. 



Dit geschied volgenderwijze. 



Zoodra de bloesem tot vrucht (pentil) gezet is, ringt 

 men (teres) met een scherp mesje de secundaiie en ter- 

 tiaire takken, zoodanig, dat de toevoer der sappen ver- 

 minderd doch niet verhinderd wordt. In het goed ringen 

 der takken, dwz in het méér of minder beperken van dien 

 sappentoevoer naar de vruchten, ter verkrijging van de tien 

 verschillende soorten van kernen, die een volledig -f^ctum 



