— 155 — 



een voortdurende beweging van vocht van beneden naar 

 boven moet plaats hebben. Nu schijnt de aldus capillair-, 

 alsmede de in dampvorm, opgevoerde hoeveelheid vocht, 

 volgens sommige onderzoekers, betrekkelijk niet groot te 

 zijn; maar wanneer zij over groote uitgestrektheden gestadig 

 plaats grijpt, behoeft dat ook niet, om toch in het geheel 

 respectabele hoeveelheden vocht naar de oppervlakte te 

 brengen en der verdamping prijs te geven. 



Behalve de opstijging (4) behoort toch ook de onder- 

 grondsche waterbeweging in horizontale richting, (7) en 

 (8), de grondwaterstroom in zijn juiste gedaante nagegaan 

 te worden. Na de belangrijke studies van F. H. King en 

 Ch. S. Slichter a ) en van J. M. W. Pennink 2 ) over de 

 grondwaterbeweging, moet toch de door den Hr. van Kol 

 gegeven voorstelling, — als zoude dit water, voor zoover 

 het niet afgleed naar ravijnen of rivierbeddingen, dóór- 

 zakken tot op ondoordringbare lagen, en daar overheen 

 verder stroomen, — onvolledig en dus onjuist worden 

 genoemd. 



Uit de genoemde onderzoekingen blijkt toch, dat, waar 

 aan de oppervlakte een gelegenheid voor verdwijnen van 

 water bestaat, — zij het, dat dit een rivier is, of een kanaal, 

 of zelfs maar een flinke verdamping, — daar het grond- 

 water opstijgen kan, zelfs loodrecht naar boven. De beweging 

 van het water, van de plaats, waar de toevoer (regen) 

 is, naar die waar de afvoer is, (verdamping of rivier) is 

 dan geen rechtlijnige met een flauw verhang, maar volgt 

 gebogen (halfcirkelvormige) banen door den grond heen; 

 zoodat het water op zijnen weg van de oppervlakte naar 

 de oppervlakte soms enorme diepten passeert vooral in 

 een makkelijk doorlatenden grond. 



Nu volgt dadelijk hieruit, dat in het droge lage land 

 zeer goed meer water kan verdampen, en ook zeer waar- 

 schijnlijk zal verdampen, dan er met den regen opkomt. 



1) Un St. Geol. Survey. — Ann. Rpt. 1897/98. II. 



2) De Ingenieur — 29 Juli 1905. 



