— 159 — 



teeren, n.1. in een voortgaande vermindering van het door- 

 geloopen water, maar de verschillen zijn reeds geringer; 

 in 't jaar 1909 zullen zij wel onbeteekenend worden. 



Bepalen wij dus voornamelijk onze aandacht tot de cijfers 

 van 1908, dan zien wij voor de groote regenmaanden Jan. 

 Apr. en Oct., ook de grootste afloop- (behalve Januari!), 

 doorloop-, en verdampingscijfers. Voor de kleinste regen- 

 maanden Mrt. en Sept. zijn ook de andere cijfers laag. 

 In zooverre dus een voor velen zeker onverwacht resultaat: 

 hoe meer regen, hoe meer verdamping ! Men zou het tegendeel 

 verwachten, redeneerende : bij veel regenweer zal de 

 lucht wel meer met waterdamp verzadigd zijn, hetgeen 

 de verdamping dan toch verkleinen moet. Dit is ook 

 inderdaad het geval, en komt duidelijk uit, als men de 

 verdamping nagaat van een wateroppervlak; (al telt de 

 vochtigheid der lucht, als zoodanig gemeten, dan ook nog 

 zwaarder mee, dan de hoeveelheid gevallen regen). Maar 

 wij hebben hier niet te doen met een water-, doch met 

 een grondoppervlak; en nu blijkt de vochtigheidsgraad 

 van de oppervlakte van den grond veel meer gewicht 

 in de schaal te leggen, dan die der lucht. Om kort te 

 gaan-— om te kunnen verdampen, moet het water er zijn; 

 en bij lange droogte is er aan de oppervlakte van 

 den grond eenvoudig niets wat verdampen kan. Daaren- 

 tegen is de lucht in den regentijd, — telkens als 't 

 droog is, vooral als 't zonnetje schijnt, — voldoende 

 onverzadigd, om nog groote hoeveelheden vocht te kunnen 

 opnemen. 



Om nu de relatieve waarde der cijfers van bovenstaande 

 tabel te kunnen vergelijken, heb ik ze in de volgende in % 

 van de gevallen hoeveelheid regen uitgedrukt: 



