„naam. Handel drijft men er niet in. In de chineesche 

 „toko's alhier, verkoopt men schillen van djohovruchten, 

 „naar men zegt van djohokeling en djohosoekoen, die te 

 „Samarang worden ingekocht tegen 10 cent per kati. Die 

 „artikelen zijn van elders buiten Java ingevoeld". 



„Djohosoekoen wordt als ingrediënt van inlandsen-me- 

 dicijn gebruikt, nl. obat galihan, voor het onderhouden 

 „der warmte in het menschelijk lichaam. 



„Ook djohosapi bezigt men daartoe. 



„Keling is voor zoover mij bekend, de naam van Voor- 

 „en Achter-Indië 1 ). Vermoedelijk is djohokling van dat 

 „land afkomstig, in overoude tijden herwaarts overgebracht. 



„Wat dat woord beteekent, is niet met juistheid te 

 „bepalen. Plet kan ook beteekenen „heel oud of hard." 

 „De harde pit van een overrijpe siwalan 2 ) vrucht van den 

 „Tal-boom 2 ) noemt men toch ook keling. 



„Den naam van djoholawe kent men hier óók, doch kan 

 „geen inlichting of aanwijzing geven, omtrent de vrucht 

 „of den boom. 



„Voor het blauwverven van kains, bezigt men soms 

 „ook djoho, d.w.z. men doet djoho in de daartoe bestemde 

 „indigo. 



„Dit mengsel geeft aan de kains een goed zwarte kleur, 

 „die echter spoedig verbleekt. 



„Men doet het alleen om indigo te besparen, daar bij 

 „gebruik van djoho véél minder indigo noodig is. 



„De kains, op die wijze gekleurd, zijn niet gewild. Men 

 „past die bewerking dus slechts toe op goedkoope 

 „soorten". 



Als looimiddel is de djalawe algemeen bekend bij de 

 lederbereiders, terwijl zij een zeer goedkoop, prachtig- 

 zwart-glimmend smeersel oplevert voor het leder-onderhoud. 



1) Keling is sanscriet van Kalingga, een kustplaats bij Coromandel 

 (zie Roorda's Woordenboek). 



2) Borassus spec. (zie Kooiders P. VV. v d. boomen van Java). 



