— 204 — 



De oorzaak hiervan wordt voornamelijk gezocht in het 

 verschil in oplosbaarheid van deze meststoffen in water 

 en organische zuren. Het mono lost reeds in water op, 

 het bi in organische zuren, terwijl het tri in water en 

 ook in organische zuren zeer weinig oplosbaar is. 



Hieruit volgt echter niet, dat de planten het mono in 

 opgelosten toestand in den grond zullen aantreffen, want 

 dit is niet het geval, daar de bodem door zijn absorptiever- 

 mogen het omzet in bi- en tricalcium of ijzerphosphaat 

 Daar echter het mono in water oplost, wordt het in den 

 grond veel beter verdeeld en kan de plantenwortel het 

 overal vinden, terwijl het tricalcium phosphaat slechts me- 

 chanisch met de aarde vermengd wordt en de verdeeling 

 dus lang zoo gelijkmatig niet zal kunnen plaats hebben. 

 Bovendien wordt het niet geheel in tri- maar ook voor een 

 deel in bi-calciumphosphaat omgezet, welke stof zooais wij 

 reeds zagen, nog door organische zuren in oplossing kan 

 gebracht worden. 



Zooals hieruit volgt kan dus de vorm waarin het phos- 

 phorzuur gegeven wordt veel invloed op zijn nuttig effect 

 als meststof hebben. Het voorbeeld bevatte stoffen die 

 verschil in chemische samenstelling bezaten, maar zelfs 

 wanneer deze gelijk is, doen zich toch nog verschil in 

 opneembaarheid voor. Zoo is bijvoorbeeld het gepraecipi- 

 teerde tricalciumphosphajit voor de planten beter te assi- 

 mileeren dan net natuurlijke. 



Beendermeel bevat als plantenvoedingsstoffen phosphor- 

 zuur in den vorm van tricalciumphosphaat en stikstof in 

 organischen vorm. 



In Europa wordt beendermeel zeer veel als meststof ge- 

 bruikt. Men heeft gevonden dat zijn werking op kalkrijke 

 gronden gering is. Toevoegen van ammoniumsulfaat maakt 

 dikwijls dat men zeer goede oogsten verkrijgt. Dit komt den- 

 kelijk omdat het zwavelzuur dat de planten bij de opname 

 van de ammonia achterlaten, ten minste voor een deel, het 

 phosphorzuur van het beendermeel oplosbaar maakt. 



