— 281 — 



drogen niet te lang worden voortgezet, daar het meel 

 gemakkelijk een gele tint aanneemt. 



Het gedroogde meel wordt nu gemalen en gezeefd, en 

 na sorteering in zakken verpakt. 



De afval van de cassavemeel fabrieken. 

 In een cassavemeelfabriek heeft men altijd, zelfs bij regel- 

 matig bedrijf, groote massa's afval, die o.a. niet onbelangrijke 

 hoeveelheden zetmeel bevatten. Natuurlijk bestaan er ver- 

 schillende methoden, om uit dat afval de waardevolle produc- 

 ten te bereiden, en de rest verder onschadelijk te maken. 



Het verwerken van het bezinksel uit het afvalwater. 



Het water, dat uit de bezinkbakken afgelaten wordt, 

 bevat evenals het water, dat gedurende het raffineeren 

 en het zuiveren vau het meel verkregen wordt, nog be- 

 langrijke hoeveelheden zetmeel. Om dat zetmeel te winnen, 

 wordt dit afvalwater op een bepaalde plaats in de fabriek 

 verzameld, en vandaar naar bezinkbakken geleid, die eene 

 zeer groote oppervlakte hebben. Het water doorstroomt 

 die bakken met een zeer kleine snelheid, en als gevolg daar- 

 van bezinken de zwevende verontreinigingen, die, behalve 

 uit zetmeelkorrels, ook nog uit vlokken eiwit en slijmerige 

 massa's bestaan. Men krijgt op deze wijze een grauw slijk, 

 dat van tijd tot tijd, zoodra n.m. de laag dik genoeg 

 geworden is, op meel verwerkt wordt. 



Dat slijk wordt clan met water tot een pap aangeroerd, 

 en dan in schudzeven in zetmeel en verontreinigingen 

 gescheiden. Het meel wordt daarna op de gewone wijze 

 verder verwerkt. Door de slijmerige bestanddeelen levert 

 het zeven dikwijls veel moeilijkheden op. Het meel, dat 

 verkregen wordt, is natuurlijk van inferieure qualiteit. 



Het afval, dat op de zeven terugblijft, is zeer goed als 

 meststof te gebruiken. 



Het water in de bezinkbakken gaat natuurlijk in gisting 

 over, en geeft dan dikwijls aanleiding tot zeer gegronde 

 klachten van de buren van de fabriek. 



