— 283 — 



werkdag van 10 uur, zal dus per uur noodig hebben 172 

 M 8 water. 



Aan dit water worden natuurlijk zeer hooge eischen 

 gesteld. 



Het moet absoluut helder zijn en mag geen zwevende 

 stoffen bevatten. Verder mag het niet te veel zouten 

 bevatten, en vooral geen ijzerverbindingen, daar die het 

 meel een blauwe kleur geven. 



Dat water verlaat de fabriek weer, bezwangerd met 

 allerlei organische koolstof- en stikstofverbindingen, die 

 gemakkelijk in ontleding overgaan. Vooral bevat dit 

 afvalwater betrekkelijk veel eiwitachtige verbindingen, die 

 bij ontleding zwavelwaterstof, indol, enz. geven, waardoor 

 het water niet alleen een walgelijke reuk verspreidt, maar 

 tevens voor visschen direct vergiftig werkt, 



Door de meeste fabrieken wordt dat afvalwater maar 

 direct afgelaten in de leiding. Nu bestaat er tegen die 

 handelwijze niet het minste bezwaar, als de capaciteit van 

 de leiding maar zóó groot is, dat het afvalwater direct 

 flink verdund wordt, bijv. 1 deel afvalwater op minstens 

 20 deelen water. Bij een dergelijke verdunning kan er 

 van eene nadeelige werking der ontledingsproducten geen 

 sprake meer zijn. 



Is evenwel de capaciteit der leiding onvoldoend?, dan 

 is het om da zeer gerechte klachten dor benedenstrooms 

 wonende menschen te voorkomen, noodzakelijk, het afval- 

 water, vóór het de fabriek verlaat, van de organische stoffen 

 zoo niet geheel, dan toch grootendeels le bevrijden. Die 

 zuivering van het af/alwater kan volgens twee geheel ver- 

 schillende methoden geschieden. 



Volgens de eerste methode worden alle, of in elk geval 

 toch het grootste deel der organische verbindingen door 

 middel van chemicaliën geprecipiteerd, het water kan dan, 

 nadat het zich geklaard heeft, in de leiding afgelaten 

 worden. Het precipitaat wordt van tijd tot tijd verzameld, 

 en als me>t gebruikt. Natuurlijk is die methode, zelfs 



