— 291 - 



onmiddellijk den indruk, dat het landschap hier in hetzelfde 

 verband staat tot den G. Racen als het Loemadjangsche 

 tot den G. Smeroe. Trouwens de berg ziet er precies eender 

 uit: een steile top, wiens hellingen bovenaan dezelfde wit- 

 grijze, radiaal afstroomende efflata-strenen vertoonen, die in 

 de diepere kloven het verste afdalen. Alleen— hij rookt 

 niet meer. Maar het is vermoedelijk pas ruim 3 eeuwen 

 geleden (1586) dat de Raoen een geweldige uitbarsting heeft 

 gehad, waarna de berg nog vele jaren lang wil heelt gerookt. 



En ook de producten, waaruit de vlakte is opgehoogd, 

 verlevendigen dien indruk van overeenkomst. Vooral als 

 men van Djember uit in O. richting, naar Kertosari en 

 Majang, en dan daarna weer Z. naar de K. Mrawan gaat, ziet 

 men overal de asch en de lapilli van den Raoen. 



Toch is er verschil; hoewel in 't algemeen voor geolo- 

 gische werkzaamheid eigenlijk slechts een oogenblikje, zijn 

 die 300 jaar tijdsverschil hier toch niet zonder sporen 

 gebleven. 



De zandige efflata zijn n.1. overal min of meer gebonden. 

 Waar de grond geregeld bewerkt wordt, is hij, wat men 

 in Europa leemgrond zou noemen, geworden Er zit vrij 

 veel klei in, maar ook veel zand. Dit zand is echter voor 

 een groot deel puimsteenachtig andesietmateriaal, lavastof, 

 dat in den loop der tijden geheel vervallen zal. Bovendien 

 bevat de grond hier humus en afval van planten, welke 

 producten, althans in de jongste „bezoeks" van den Sme- 

 roe, natuurlijk ontbreken. Waar de grond weinig of niet 

 bewerkt is, vooral naar het O. toe, daar is het asch ma- 

 teriaal losjes samengebakken tot een tuf (wanneer dit 

 veelomvattende woord in deze nog iets zegt), die gemak- 

 kelijk, zelfs met de hand, verbrokkeld kan worden. 



Gaal men van Djember uit in W. richting, dan wordt 

 de grond fijner, zwaarder. Deels is daarvan de reden, dat 

 men verder van den Raoen af komt, en de neergevallen 

 efflata dus meer asch, dan zand en grovere produkten, zullen 

 geweest zijn ; deels is de grond echter ook meer en meer 



