— 314 — 



had, zoo staan te Batavia op erven van Chinezen hier en 

 daar, in pyramiedalen of kogelvormen gesnoeide en goed 

 gelukte exemplaren van van Tjoelan, ook Patjar-tjina — 

 Aglaia odorata Lour. — en van Kemoening — Murraya 

 exotica Linn. — . 



Ik heb mij vroeger wel bezig gehouden met het kweeken 

 van rozen op stam. Hoewel het met enkele goed gelukte 

 en ik van sommige prachtexemplaren gekweekt had, was 

 in algemeenen zin, het succes maar matig. 



De rozen groeien vooral in de benedenlanden te wild, 

 ze maken te lange takken en hebben weinig neiging om 

 goed gevormde dichte kronen te vormen. Het gelukte 

 slechts met verscheidenheden, die een zwakke groei hadden 

 en die ook in struikvorm laag blijven en aan korte takjes 

 bloeien. 



Voor onderstam zocht ik sterke, krachtig groeiende va- 

 riëteiten, die gemakkelijk lange, stevige, rechte scheuten 

 vormen, zooals de z.g. Perzische roos, de variëteiten: Som- 

 breuil, Generaal Sherman, enz. Van deze tjankokt men lange 

 rechte takken, als men zulks in het hartje van den west- 

 moesson doet bewortelen zij in twee a drie weken ; plant 

 deze in potten of in den vrijen grond en zoodra ze flink 

 door beginnen te groeien, kan er op geoculeerd worden. 

 Gewoonlijk zijn de stengels van het boveneinde nog jong 

 genoeg, om de oculatie in den hoofdstengel te plaatsen ; 

 voor het geval deze wat oud is en niet of moeilijk meer 

 geoculeerd kan worden, moet men wachten tot de zich 

 ontwikkelende takken daarvoor oud genoeg zijn. Zoodra 

 het zoover is, oculeert men op de takken, die aan het 

 boveneinde van den stam ontstaan, de lagere snijdt men 

 dadelijk weg, teneinde de groeikracht in de hooger gelegene 

 te concentreeren. De oculaties moeten genomen worden 

 van kort blijvende rozen, zooals ik boven reeds zeide. Men 

 plaatst ze op de takken dicht tegen den stam, indien er 

 voldoende groei is, zoowel in oculatie als in onderstam, mis- 

 lukken er zeer weinige. Het oculeeren van rozen is voor 



