— 420 — 



veroorzaakt het niet geheel vullen van den pot bij het 

 begieten een groot gemak. 



De planten verlangen in hun groeiperiode veel licht, 

 hoe meer zij daarvan krijgen hoe beter. In Europa plaatst 

 men ze in de Orchineeënse^rres zoo kort onder het glas, 

 dat de volwassen stengels clit bijna raken. Worden de 

 stengels te lang, de oorzaak hiervan is gewoonlijk, dat 

 de planten te weinig zon krijgen, dan tracht me ze door 

 krombinden van de ruiten af te houden. 



De jonge worteltjes zijn zeer broos, en loopen bij het over- 

 planten groot gevaar van te breken, hetgeen den groei niet be- 

 vordert. Men plantte de Thunia's daarom zoo min mogelijkover 

 en moet zulks toch geschieden, dan dient men het te doen 

 vóór de worteltjes zich tegen den potwand vastgezet hebben. 



Zooals boven reeds gezegd is, mag men de planten, als 

 zij pas beginnen uit te botten slechts weinig begieten, al 

 naarmate de stengels zich krachtiger ontwikkelen, ontstaan 

 er meer wortels om het vocht op te nemen en meer bla- 

 deren om het te verdampen, dan kan meer water gegeven 

 worden. Het bespuiten der planten is ook nuttig, mits 

 het na zonsondergang geschiedt, daar men anders gevaar- 

 loopt brandvlekken op de bladeren te krijgen. Groeien 

 de planten goed door, dan kan eene begieting met een 

 sterk verdunde oplossing van runder- of bufïelmest nuttig 

 zijn, men geve dit echter vóór de bloeiperiode. 



Dikwijls ontwikkelen zich aan de oude bladerlooze sten- 

 gels bij de leden jonge plantjes. Hier geeft de natuur de 

 verrneerderings wijze zelf aan, want indien men deze mi- 

 niatuurplantjes er voorzichtig afneemt en in een doelmatig 

 grondmengsel plant, groeien zij spoedig door. In Europa 

 dwingt men bij sommige kweekers, o. a. bij Veitch in Lon- 

 den, de oude stengels dergelijke jonge uitloopers te vor- 

 men, die stengels in stukken te snijden en ze daarna op 

 de gewone wijze te stekken. 



In den Botanischen tuin worden de volgende drie soor- 

 ten gekweekt: 



