— 487 — 



indruk, dien zij op zijn zintuigen (gezicht, gevoel) maakten.. 

 Er doken echter moeielijkheden op; bijv. deze. Op vele 

 plaatsen trof men een rooden grond aan, die volkomen 

 vrij was van zand; nat tusschen de vingers gewreven 

 bleek de stof onvoelbaar fijn te zijn; dus „klei" zou men 

 in Europa zeggen, en „zware klei" ook. Maar — de grond 

 plakte niet als klei, was integendeel soms zeer goed te- 

 bewerken, volstrekt niet buitengewoon zwaar, en goed 

 doorlatend voor water. Dus geen „klei" ; hoogstens „leem". 

 Nu zat men echter reeds in de klem, want leem in Europa 

 bevat altijd fijn zanderige deelen, en deze niet. Er kwam 

 nog iets bij. In den regel vindt men in Europa leem en 

 klei in 't lage land; het zijn de afzettingen van rivieren 

 en van de zee; hier lag de „roode klei" of „roode leem",, 

 men zou kunnen opmerken: bij voorkeur! — op hellingen 

 en kopjes. Dit gaf aanleiding tot de nadere benaming 

 „bergklei"! en dat terwijl men reeds lang wist, dat op de 

 bergen, behalve roode, ook geele en witte „bergklei" voor- 

 kwamen. En zoo vindt men in beschrijvingen van een 

 15 — 20 jaar geleden, — o. a. in het beroemde werk van 

 Veebeek en Fennema : De Geologie van Java en Madoera, — 

 de uitdrukkingen roode leem, roode klei en bergklei 

 zonder onderscheiding dooréén gebruikt worden voor 

 eenzelfde grondsoort. Men behielp zich, maar was onbe- 

 vredigd. 



In 1896 verscheen het zooeven reeds genoemde werk van 

 Veebeer en Fennema: 2 kloeke deelen, plus een flinke atlas. 

 Al spoedig verwierf dit handboek, naast de waardeering der 

 geologen, een groote vermaardheid ook onder anderen; en zoo 

 kwam het dat, waar terreinsbeschrijvingen noodig waren, 

 en opgaven omtrent den grond vereischt werden, dit werk 

 van niet te miskennen autoriteit geraadpleegd werd, en 

 men den gronden namen gaf, welke — geen grondnamen 

 waren. 



Men gebruikte n. 1. geologische, in plaats van agronomische 

 onderscheidingen, en verloor uit het oog, dat het boek, en, 



