— 536 — 



opvatting I en de uit mijne proeven voortvloeiende opvatting II 

 aldus voldoende te demonstreeren. 



Van rechts af beginnende: men meende, dat de verdamping van 

 een wateroppervlak een vaste grootheid (I) was, allééa een functie 

 van de atmosferische toestanden. Thans is gebleken, dat de ver- 

 damping, toeneemt naarmate de grond de oppervlakte nadert, en 

 dat zij bij de grens, dus als de grond er uit wil komen, haar 

 maximum haalt. 



Verder meende men : dat de verdamping vanaf grond sterker 

 was, dan vanaf water; daarom schetste ik de curve I met een 

 steilen heuvel naar boven. Thans is gebleken, dat van dezen 

 heuvel geen sprake meer is; de verdamping gaat vanaf den top 

 T aanstonds naar beneden. 



Het verdere deel links kan gelijk zijn voor beide figuren. 



Het punt A stelt voor : do verdamping van water, staande bo- 

 ven een witten bodem; het punt B: de verdamping als de bodem 

 dezelfde kleur heeft als de grond. Waar A zoo aanmerkelijk 

 lager ligt dan de top T, is het zeer begrijpelijk, dat men, zonder 

 proefpunten om en bij T te zoeken, a priori tot de curve I kwam, 

 althans haar in woorden zoo opstelde, als men deed. 



Resumé: De verdamping van een stuk grond stijgt met 1 1 vocht- 

 gehalte tot een maximum, H welk bereikt wordt op H oogenblik, dat 

 H water in den grond juist de oppervlakte bereikt. Ditzelfde ma- 

 ximum wordt ook verkregen bij de verdamping van water, staande 

 boven denzelfden grond, wanneer de grond in H water hoog er en 

 hooger komt, en eindelijk juist de oppervlakte bereikt. 



De verdamping is verder behalve van de temperatuur enz. der 

 lucht, in hooge mate afhankelijk van de temperatuur van den 

 grond, c. q van het er op staande water. Deze temperatuur is 

 weer een functie van het absorptievermogen van den grond voor 

 de zonnestralen, enz.; vooral dus een functie van de kleur. Deze 

 verdere analyse valt echter buiten de perken van dit onderzoek; 

 summa summarum zijn alleen onderlinge verschillen tusschen diverse 

 gronden, van meer dan 20°/ o , geconstateerd. 



Geol. Agr. Lab. van het Dep. v. Landbouw. 

 Buitenzorg, April 1909. 



