— 586 — 



Het kweken van takvrije stammen is bij de Hevea en 

 bij de Manihot gemakkelik, bij de Ficus veel lastiger (het 

 takvrij zijn der stammen is van invloed op de tapkosten). 



Manihotzaadplanten vertonen hier een ideale groei, wan- 

 neer men takvrije stammen eist tot de hoogte, waarop 

 een man, op de grond staande, kan tappen. In de cultuur 

 Merboeh 1908, nu + 8 maanden oud, hebben de Manihots 

 bij een hoogte van 3 a 4 x / 2 meter, van zelf een meest 

 geheel rechte, takvrije stam van + 2 meter lengte ge- 

 kregen. 



De vertakking heeft op ± 2 meter lengte van nature 

 plaats. 



De Manihot is vermoedelik eerder tapbaar dan de beide 

 andere kaoetsjoeksoorten. 



Do opbrengst van even oude bomen zal vermoedelik 

 later aantonen, dat de Manihot wat productiviteit aangaat, 

 niet achterstaat bij de twee andere soorten. 



De kwaliteit van de kaoetsjoek, uit de Manihot verkregen, 

 is waarschijnlik ongeveer gelijk aan die van pararubber, 

 te oordelen naar hetgeen ik omtrent de gemaakte prijzen 

 vernam. 



De reinheid van het sap, zoals het uit de wonden vloeit, 

 is bij de Manihot, als men van te voren de ruwe buiten- 

 bast verwijdert, zeer groot. 



De dierlijke vijanden van de Manihot zijn misschien van 

 enigszins meer betekenis dan die van de Ficus, doch hoogst- 

 waarschijnlik niet gevaarliker dan die van de Hevea. 

 Wat de plantaardige vijanden betreft, deze zullen de 

 planters bij de Manihotcultuur ook wellicht wat meer werk 

 geven dan bij de Ficuscultuur, doch niet meer dan bij een 

 cultuur van Hevea. 



De Manihot stelt aan de grond vermoedelik geringere 

 eisen dan de andere bomen, die hier genoemd zijn. 



De Manihot groeit in een klimaat, waar de andere twee 

 goed willen, uitstekend, en neemt het vermoedelik met 

 een droger en koeler klimaat ook nog voor lief. 



