— 587 — 



De Manihot hindert met zijn wortels zijn buren veel 

 minder dan de Ficus (van betekenis speciaal voor de plan- 

 ter, die hier en daar open plekken in andere cultures wil 

 beplanten met kaoetsjoek). 



Met het oog op het bovenstaande is het m. i. niet alleen 

 verklaarbaar, als een planter vóór hij tot de cultuur van 

 deze of gene kaoetsjoeksoort overgaat, ook de voor- en 

 nadelen van de Manihotcultuur overweegt, doch dit zal 

 n. m. m. ïn bijna alle omstandigheden, die zich in dit 

 land kunnen voordoen, zelfs bepaald geboden zijn, wil de 

 planter, nadat hij zijn keus gedaan heeft, met een gerust 

 hart kunnen zeggen: Voor zover het door me beoordeeld 

 worden kan, heb ik de juiste soort gekozen. 



Men spreekt vaak ervan, dat de Manihot lastig te tap- 

 pen zou zijn. Hoewel ik niet wil beweren, dat de na te 

 noemen metode nu reeds als onverbeterlik te beschouwen 

 is, meen ik toch goed te doen door hier even te wijzen 

 op de metode, die ik bij het nemen van een tapproef heb 

 toegepast en die me rationeel voorkomt. 



Uitgebreider viodt men daaromtrent geschreven in mijne 

 hoger aangehaalde artikelen. 



Men ontdoet de boom van zijn ruwe buitenbast (zo hij 

 die n. 1. al heeft gevormd ; is de bast nog glad, dan kan 

 men na reiniging ervan dadelik tot het prikken overgaan), 

 en tapt door alleen een radprikker te gebruiken. 



Men prikt langs verticale strepen, ter lengte van 2 

 of meer meters, al naar de grote van de boom. Die 

 strepen moeten tot nagenoeg aan de voet van de boom 

 doorlopen, aangezien zich bij de Manihot ook de beste 

 en meeste kaoetsjoek in het onderste deel van de stam 

 bevindt. 



Het sap vangt men op in bekers, die men onder de 

 prikstrepen in de bast van de boom vastklemt. 



Op deze wijze verkrijgt men een uiterst rein sap en 

 lijdt de boom, volgens alle waarschijnlikheid, zeer weinig. 



Een kleine proef, door mij genomen, met het tappen 



