— 664 — 



tusschen benaald en onbenaald niet meer duidelijk waarneembaar 

 waren. De telling kon slechts uitwijzen, dat het aantal benaalde 

 individuen grooter scheen, dan het aantal onbenaalde. 



Onder de constante bastaardrassen komen, zooals verwacht kon 

 worden, zoowel benaalde als onbenaalde typen voor. Met betrekking 

 tot de benaalde rassen werden bij enkele verschillen in de gemid- 

 delde lengte der naalden geconstateerd ; echter blijft deze benaalding 

 bij al deze benaalde bastaardrassen zeer zwak. Bij één bastaardras 

 was de benaalding duidelijk in sterkere mate vertegenwoordigd, dan 

 bij R. 733 ; hier toch werden naalden tot een maximum van 3,5 

 c.M. geconstateerd. Echter was ook bij dit ras de gemiddelde naald- 

 lengte gering en vele korrels waren, als bij R. 733, geheel onbe- 

 naald. 



De met naalden voorziene korrels dezer benaalde rassen waren 

 vooral te vinden onder de aan de peripherie der pluim gelegen korrels. 

 De uitstoeling levert bij de ouderrassen een frappant verschilpunt 

 op. R. 731 (moeder) heeft, onder normale omstandigheden gekweekt, 

 een vrij geringe, R. 733 een groote uitstoeling. De bastaard der 

 eerste generatie vertoonde een sterke uitstoeling; hier moet echter 

 worden gewezen op de mogelijkheid, dat deze groote uitstoeling het 

 gevolg is van een aan de kruisbevruchting ontleende excessieve 

 kracht (zie hierover mijne „Onderzoekingen omtrent de natuurlijke 

 bastaardeering bij het rijstgewas" „Korte Berichten enz." No. 90). 

 In de tweede bastaardgeneratie had een voor het oog duidelijke 

 splitsing plaats met betrekking tot dit kenmerk; de uiterste typen 

 waren echter door allerlei overgangen continu verbonden, zoodat van 

 het vaststellen van verhoudingsgetallen geen sprake kon zijn. Slechts 

 kan worden gezegd, dat het grootere uitstoelingsvermogen van den 

 vader [R. 733] zich over het algemeen bij de planten dezer tweede 

 bastaardgeneratie sterker deed gelden, dan het geringe uitstoelings- 

 vermogen van de moeder (R. 731). 



Onder de constante bastaardrassen vertoonden zich zoowel typen 

 met een groote uitstoeling (als bij den vader) als typen met een 

 geringe uitstoeling (als bij de moeder); echter kwamen er evenzeer 

 bastaardrassen voor welke met betrekking tot het uitstoelend ver- 

 mogen bij de uiterste typen als tusschenvormen moeten worden 

 beschouwd. Dus ook hier geen volledige terugslag tot de 

 ouderkenmerken, doch aanwezigheid van constante overgangs- 

 vormen. 



