— 682 — 



gaat de geele lateriet aan de oppervlakte al meer en meer 

 in rooden lateriet over. 



Bevat de grond steenen, dan vindt men soms prachtige 

 voorbeelden van deze verweering, n. 1. volkómen ón verweer- 

 de kernen met een volkómen dóórver weerde korst — No. (2) 

 van blz. 627. — Van het vaste gesteente en de groote 

 blokken spoelt in de streken dezer verweeringswijze al 

 het fijne verweeringsmateriaal af. 



Van de overige gesteenten leveren de conglomeraten en 

 breccien, die immers voor een groot deel uit soortgelijk 

 materiaal bestaan als de eruptiefgesteenten, een geheel 

 daarmee overéénkomenden laterietgrond. Alleen — som- 

 mige bestaan niet uit een samenbaksel van brokstukken, 

 goed bewaard gebleven eruptiefgesteente, maar uit een 

 compacte massa van steenen en fijner materiaal, in een 

 vroeger geologisch tijdperk min of meer gelateritiseerd. 

 Zulke conglomeraten beginnen dus reeds dadelijk met groo- 

 tendeels uit (rooden) ouden lateriet te bestaan ; het is te 

 begrijpen, dat zij, nu de verweering voor de tweede maal 

 er vat op krijgt, onmiddellijk rooden laterietgrond geven, 

 wanneer het samenbakkende cement is opgelost en weg- 

 gevoerd. 



Van zulke dubbelgelateritiseerde gronden mag men uit 

 een landbouwkundig oogpunt niet veel verwachten; het 

 reservekapitaal is dunnetjes, en het vlottende kapitaal 

 ook niet veel. Het beste is, ze onder bosch te houden. 



Mergels en kalksteenen verliezen hunnen kalk, en laten 

 klei achter, meestal zware klei, aan de oppervlakte 

 bleek geel gekleurd, maar op een zeer geringe diepte 

 al meer grijs, groengrijs, blauwgrijs. Een deel der mer- 

 gels bevat aanzienlijke hoeveelheden uiterst fijn kwarts- 

 stof; zulke leemleien geven dan aanleiding, dat de ver- 

 weeringsmassa betrekkelijk bewegelijk is, en men heeft de 

 alom zoo gevreesde schuif gronden. Deze vormen wanhopig 

 terrein voor cultures, aangezien een aanplant bij wat veel 



