— 683 — 



regen kalmweg gaat afzakken, geleidelijk, zonder catas- 

 trophe, gelijk de reus met de „leemen" voeten in elkaar 

 zakte. In de echte laterietgebieden is de grond niet 

 plastisch, en daarom heeft men daar ook niet dat geleidelijk 

 zich vervormen van een hoeveelheid grond, echter wèl 

 „aardstortingen," waarbij een groote massa te steil staande 

 grond, om zoo te zeggen, omvalt, instort. Na zulk een 

 catastrophe ligt alles dan weer een tijd lang stil. De 

 schuifgronden blijven echter voortdurend bewegelijk. 



Door het groote kleigehalte zijn de hierbedoelde gronden 

 in den regel chemisch zeer rijk aan piantenvoedingsstoffen, 

 daarentegen physisch menigmaal van allerongunstigsten 

 aard. Het zijn vaste, natte, gesloten gronden, erg neigende 

 tot verzuring. In klimaten met meerdere of mindere 

 droogte wordt deze kwade zijde nog eenigszins gecorrigeerd 

 door het telken jaren uitdrogen en barsten van den grond, 

 maar in echt humide streken is daar geen kans op, en wordt 

 een al te groot zuurgehalte van den grond voorkomen door — 

 de uitwassching zelve. De verweering van dit soort, veel klei 

 gevende gesteenten onder klimatologische condities, die van 

 de eruptiefgesteenten geele lateriet zouden maken, voert dus 

 tot produkten, welke uit eruptiefmateriaal hier te lande 

 op grooter hoogte, n.1. in het ware „hooggebergte" ont- 

 staan; produkten van bleeker kleur, ijzerarmer, maar 

 kleirijker. Deze heb ik samengevat (blz. 501) onder 



(3) de Vorming eener Witte Verweering smassa 

 onder Humus. 



Op blz. 499 heb ik daar enkele woorden aan gewijd; 

 hier kan ik er alleen aan toevoegen, dat waar alle hooge 

 bergen van Java uitsluitend vulkanen zijn, (andere bergen 

 komen niet boven 1350 M., volgens Verbeek en Fennema, 

 blz. 946) alleen eruptiefgesteenten aan de hier bedoelde 

 verweering blootstaan, en wel voornamelijk in fijn verdeel- 

 den vorm, als asch, zand en kleine steenen. 



Er ontstaan dan mooie humeuze gronden uit, gelijk de 



