— 694 — 



voeding een ondergeschikte plaats innemen. Alleen de 

 roode rijst vindt een meer ruime toepassing; volgens de 

 analyses van Scharlee en Bernelot Moens bezit de roode 

 rijst een hooger eiwitgehalte dan de witte en is dus in 

 verband met het boven gemelde juist van hooger waarde 

 als voederstof. 



De afval van de rijstpellerijen is een zeer gezocht voe- 

 dermiddel in Indië; met opzet heb ik hier de dedek als 

 afval gequalificeerd, in tegenstelling met de gewoonlijk 

 gebezigde term „zemelen." Meestal toch bevat de dedek 

 zooveel waardeloos kaf, dat men daaraan moeilijk den 

 naam, zemelen kan toekennen. 



De zemelen der graanvruchten bevatten n. I. een zeer 

 eiwitrijk deel der vrucht; zoodat tarwezemelen bijv. aan- 

 merkelijk eiwitrijker zijn, dan de tarwekorrel in zijn 

 geheel. Goede dedek bevat iets minder eiwitachtige stoffen 

 dan padi; er komen echter producten in den handel, die 

 zeer veel minder voedingsbestanddeelen houden, doordat 

 er zooveel kaf onder gemengd is. 



Wat betreft de voor- en nadeelen van gaba- en padi- 

 voedering schijnt men nog niet algemeen een vast stand- 

 punt in te nemen. De betere verteerbaarheid van padi, 

 in verband gebracht met de hierachter vermelde samen- 

 stelling, doet de balans ten nadeele van gaba neerslaan. 



De mais (Zea MaysJ levert een voortreffelijk kracht- 

 voedsel dat ook in Europa voor de paardenvoeding van 

 belang wordt geacht. Volgens onderzoekingen van WolfF 

 behoort de mais tot het best verteerbare (Europeesche) 

 korrelvoedsel voor paarden. Er is voor paarden echter 

 een bezwaar aan de maisvoeding verbonden, met name 

 de mestende werking ervan; men kan echter zonder be- 

 zwaar de helft van het korrelvoedsel uit mais doen bestaan r 

 behalve bij veulens, waar het slechts als bijvoeder ver- 

 strekt mag worden. 



Andere graanvruchten zijn voor de diervoeding in Indië 

 slechts van ondergeschikt belang. Veel gewichtiger zijn 



