— 736 - 



de uiterste typen, dus de terugslagen tot de ouderrassen met be- 

 trekking tot de korrelgrootte, waren verbonden door overgangstypen. 



Jn deze tweede bastaardgeneratie werden in het geheel 13 planten 

 aangetroffen met schijnvruchten van normale grootte en vorm, dus 

 het moedertype vertegenwoordigende. Van de overige 42 planten 

 vertoonden er 40 de kleine korrels van het zuivere minuta-type of 

 korrels, waarbij de invloed van de kleinkorreligheid van dit type 

 duidelijk waarneembaar was, terwijl de twee resteerende planten, 

 wat rie korrelgrootte aanging, evengoed onder de eerste groep (der 

 grootkorrelige) als onder de tweede groep gebracht konden worden ; 

 deze beide planten stelden dus twijfelachtige gevallen voor. 



Bij uitzaaiing der korrels afkomstig van de beide laatste planten 

 trad splitsing op in gelijken zin, als voor den bastaard der eerste 

 generatie zooeven beschreven werd. Deze beide planten moeten 

 dus als heterozygoten worden beschouwd Oaarentegen gaven de 

 13 planten (in de tweede bastaardgeneratie) met korrels van geheel 

 normale grootte en vorm dit korreltype in hun nakomelingschap 

 getrouw weer; zij zijn dus als homozygoten op te vatten. 



Tusschen de kleinkorrelige planten der tweede basfcaar igeneratie, 

 welke geheel tot het vadertype moesten worden gerekend, en die 

 planten dierzelfde generatie, waarbij de invloed van de moeder op 

 de korrelgrootte merkbaar was, bleek de overgang zeer geleidelijk 

 een grenstrekking was hier niet mogelijk. Slechts door uitzaaiing zou 

 kunnen worden uitgemaakt hoe groot het aantal homozygoten en 

 heterozygoten hier was. Een volledige proef werd hieromtrent niet 

 genomen. 



Van een zestal planten (der tweede bastaardgeneratie) met dui- 

 delijk uitgesproken kleinkorrelig type bleken er vijf dit type constant 

 te vererven, terwijl er één een gemengde nakomelinschap opleverde, 

 dus in weerwil van zijn uiterlijk zuiver type als heterozygote moest 

 worden opgevat. 



Bij een vijftal overgangstypen trad na uitzaaiing zonder uitzon- 

 dering splitsing op; zij waren dus allen heterozygoten. Deze split- 

 sing verliep in hoofdzaak in denzelf ien zin als boven voor de tweede 

 bastaardgeneratie is beschreven. Kleine onderlinge verschillen kwa- 

 men echter voor. Zoo werd in een paar kuituren een scherpe 

 grens aangetroffen tusschen de grootkorrelige typen en de hetero- 

 zygoten, waarbij het communis-type het krachtigst uitgesproken was. 

 Meestal echter vulde de variabiliteit der heterozygoten in de ge- 



