— 764 — 



in de bovenste lagen, dus juist in de bouwkruin, rivierafzet- 

 ting. De natuur houdt echter niet van scherpe grenzen, en 

 zoo is ook de grens tusschen zeeklei en rivierklei menigmaal 

 uitgewischt. Hoe moet men bijv. een afzetting noemen, 

 door de rivier aangebracht, en in zoet water afgezet, waar 

 vervolgens bij springvloed de zee overheen loopt? De klei 

 zal dan ongetwijfeld eigenschappen van zeeklei aannemen. 

 En hoe moet men de bank vóór een groote rivier noemen, 

 wanneer die rivier zooveel water in zee brengt, dat het 

 water ter hoogte dier bank hoogstens brak is? Genoeg 

 hiervan, om den lezer te overtuigen, dat van een indeeling 

 in scherpe vakjes geen sprake kan zijn; men kan alleen 

 de hoofdtypen van grondsoorten er uitlichten en beschrij- 

 ven, en dan zeggen : de rest ligt ertusschen in. 



Wind- af ze t tingen 



spelen, voor zoover mij bekend, hier te lande slechts 

 een zeer ondergeschikte rol. Waar vindt men trouwens 

 ook die krachtige winden, die nagenoeg het geheele jaar 

 dóórstaan in dezelfde richting? Waar bovendien de uitge- 

 droogde terreinen, waar geen vegetatie op staat, en die 

 dus aan den eroverheen vegenden wind een open ge- 

 legenheid aanbieden, om zijn transportkrachten op te be- 

 proeven? Java kent andere natuurverschijnselen, maar 

 deze niet. Zelfs het duinzand langs de Z. kust wordt 

 niet ver landwaarts ingeblazen; op een paar honderd M. 

 van de kust merkt men van de nabijheid der zee weinig 

 anders meer op, dan een zacht geruisch der branding. 



Ik acht het dus onnoodig, in dit opstel van de wind- 

 vormingen meer te zeggen, dan dat zij op Java vrijwel 

 geheel afwezig zijn. 



* 



* * 



Nu zou men, naar aanleiding van hetgeen boven over 

 zee- en rivierafzettingen werd gezegd, misschien kunnen 

 meenen, dat het verschil tusschen de oorspronkelijke-, de 



