gemiddeld èn zwaardere gabahkorrels èn zwaardere braskorrels be- 

 zaten; doch de grootte van het verschil blijkt bij onderlinge ver- 

 gelijking der rassen sterk te varieeren. Bij ras 23 bereikte dit 

 het maximum; hier werd bij de drijvers een gewicht per braskorrel 

 gevonden, dat slechts ca het 2/3 gedeelte bedroeg van dat der 

 zinkers. Bij de rassen 14, 36 en 37 daarentegen was het voordeel 

 (dit was echter zeer klein) aan de zijde der drijvers, terwijl bij ras 

 8 de waarden van het gemiddeld gewicht per braskorrel voor zin- 

 kers en drijvers gelijk waren. Bij enkele rassen kan dus het 

 resultaat tegenovergesteld zijn aan dat bij de groote meerderheid 

 der rassen verkregen. 



Waar zooals bij ras 7 een zeer groot verschil werd gevonden in 

 het gemiddeld gewicht per gabahkorrel tusschen drijvers en zinkers, 

 doch een in vergelijking hiermee gering verschil in het gemiddeld 

 gewicht per braskorrel, moet dit worden toegeschreven aan een 

 groot percentage aangetaste of abnormaal ontwikkelde kernen onder 

 de drijvende gabahkorrels, waardoor het gemiddeld gewicht per 

 gabahkorrel dier drijvers sterk kan dalen; zooals reeds gezegd zijn 

 deze aangetaste of abnormale kernen bij de bepaling van het 

 gemiddeld gewicht per braskorrel buiten rekening gelaten. 



— Reeds vroeger ('„Korte Berichten enz. No. 46 blz, 6 en 7) 

 werd op het feit gewezen, dat de eerste onderdompeling (waarbij 

 dus de geheel winddrogo gabahkorrels in een vloeistof van bepaalde 

 densiteit worden gedompeld) met betrekking tot de verhouding van 

 het aantal zinkers tot het aantal drijvers een aanmerkelijk verschil 

 kan opleveren met de tweede onderdompeling (waarbij dezelfde 

 gabahkorrels na uit de oplossing te zijn verwijderd, direct hierna 

 weer opnieuw in die oplossing, welke dezelfde densiteit behouden 

 heeft, worden gedompeld). Ook tusschen de tweede en derde 

 onderdompeling kunnen zich verschillen voordoen, zooals uit de 

 volgende proef zal blijken. 



Uit een goed gemiddeld monster van een pedigree-ras werden 

 12 hoopjes ieder van 500 korrels genomen. Deze hoopjes werden 

 eerst volkomen droog gedompeld in oplossingen met een S. G. van 

 resp 1.12, 1.13, 1 14, 1.15, 1.16, 1.17, 1.18, 1.19, 1.20, 1.21, 1.22 

 en 1.23. Voor elk dier oplossingen werd het aantal zinkers geteld. 

 Na deze eerste onderdompeling werden de gabahkorrels uit de 

 vloeistof verwijderd, even op een glazen plaat geplaatst en hierop 

 weer in dezelfde oplossingen gedompeld waarin de eerste indom- 



