— 37 — 



of meer jaren oud zijn; deze kunnen niet meer aangevuld worden. 

 Gewoonlijk sterven in oudere boomgaarden langzamerhand enkele 

 exemplaren af; zijn de overige nog vrij krachtig dan zullen die, 

 welke de kwijnende omringen, langzamerhand de ledig gekomen 

 plaats innemen, zoowel in de lucht als in den grond. Wordt de afgeleef- 

 de boom verwijderd, dan komt er dus slechts eene kleine ruimte vrij. 

 Daar een jongen boom te willen planten zoude ongerijmd zijn, aan- 

 gezien hij spoedig gebrek aan licht en voedsel zoude krijgen. 



Gaat een boomgaard langzamerhand achteruit, dan kan men hem 

 zoo maar niet verjongen. Een stuk grond, dat tientallen jaren 

 voor boomgaard gediend heeft, is niet meer geschikt om opnieuw 

 daarvoor dienst te doen, zelfs niet als men het terrein een paar 

 jaar braak laat liggen. Het vorige gewas heeft den bodem tot in 

 de diepste lagen uitgeput, niet slechts de oppervlakkige zooals bij een 

 groentetuin. Een oppervlakkige zware bemesting is niet voldoen- 

 de, de grond is vruchtboomen moe. Zulks wordt te veel voorbij 

 gezien, nog dikwijls beproeft men oude boomgaarden te verjongen, 

 ofschoon het nagenoeg zeker is dat men bedrogen uitkomt en te 

 vergeefs gewerkt heeft. 



Nieuwe boomgaarden moeten steeds op nieuwe gronden worden 

 aangelegd; de beste zijn er niet te goed voor. 



Staat men voor het geval dat eene oude boomgaard moet worden 

 vernieuwd en is daarvoor geen andere plaats te vinden, dan moeten 

 alle boomen worden gerooid opdat het terrein diep omgewerkt 

 kan worden. In den ondergrond brengt men dan groote hoeveel- 

 heden kali en phosphorzuur in den vorm van Thomas-slakken en 

 kaïniet. Zulks zal den jongen boomen later ten goede komen; in 

 het plantgat brenge men bij voorkeur compostaarde. 



(Floralia, No. 47, 1901.) 



w. 



