kort stukje van het benedenste deel van den bloemstengel af- 

 gesneden werd, heb ik ze wel eens 6 a 7 dagen frisch gehouden. 



Uit het bovenstaande blijkt voldoende, hoezeer de Ze- 

 phyranthus-soorten, het bescheiden plaatsje, waarmede 

 zij zich vergenoegen, in onze tuinen verdienen. 



Eenige jaren geleden kwam iemand, die wel gevoel voor 

 het schoone in de natuur had, maar blijkbaar in zijne 

 jeugd in Nederland weinig om zich heen gezien had, mij 

 opgetogen vertellen, welke velden met bloeiende tulpen 

 hij te Batavia gezien had. Daar twijfel omtrent deze 

 bewering wel eenigszins gegrond was, daar niemand 

 anders ooit zoo gelukkig geweest was die velden met 

 bloeiende tulpen uit de waggons der treinen te zien, toonde 

 ik hem een bloem van Hippeastrum equestre Herb., wier 

 groote prachtige roode, iets of wat in 't oranje overgaande 

 bloemen wel iets van de kleur van sommige tulpen hebben. 

 Iemand, die wel eens tulpenbloemen gezien heeft, moet 

 er echter al op een zeer grooten afstand van staan, of 

 bijzonder slechte oogen hebben om deze met de bloemen 

 van genoemde Hippeastrum-somt te verwarren, 



Als te Batavia na een tamelijk drogen Oostmoesson, de 

 Tegens goed doorkomen ziet men allerlei planten zich 

 krachtig ontwikkelen, onder die velen behoort ook ge- 

 noemde Hippeastrum, op vele erven ziet men dan de bloe- 

 men bij honderden te gelijk ontluiken, door hare grootte, 

 maar meer nog door hare mooie roode kleur, trekken zij 

 dan veler opmerkzaamheid. 



Ofschoon uit tropisch Amerika afkomstig — de En gel- 

 achen noemen haar „Barbados Lily,"— schijnt de plant 

 hier al lang geleden ingevoerd te zijn, op verscheiden 

 verlaten erven in de oude stad, waar thans nagenoeg geen 

 Europeanen meer wonen, vindt men haar evengoed als in 

 •de tuinen der meer bewoonde buurten in de bovenstad. 



Vroeger noemde men dezelfde plant Amaryllis equestre, 

 later echter, toen het bleek dat men onder laatstgenoemd 



