— 66 — 



Ten slotte vermeld ik nog Limnocharis emarginata 

 Humb. et Bonpl., wier bloeiwijzen weer op een andere 

 wijze aan de vermeerdering dienstbaar worden gemaakt. 

 Deze waterplant, behoorende tot de familie der Butomaceae, 

 is afkomstig uit tropisch Amerika, doch heeft zich sedert 

 eenigen tijd in West- Java ingeburgerd en daar zelfs een 

 plaats ingenomen onder de nuttige gewassen, daar de in- 

 landers, die de plant et j eng noemen, de jonge bladeren als 

 groente eten. De mooi groene bladeren staan rechtop en 

 bestaan uit een langen, driekantigen, sponsachtigen steel 

 en een rond-eivormige, kromnervige, vrij groote schijf. De 

 bloeiwijzen verschijnen in de bladoksels, worden even lang 

 als de bladstelen, en dragen aan den top eenige tot een 

 schijnscherm vereenigde, middelmatig groote bloemen, die 

 ongeveer als kippenveeren rieken. De algemeene bloemsteel 

 is evenals de bladsteel scherp driekant, sponsachtig en aan 

 den voet roodbruin gekleurd. De bloem bezit drie eivormige, 

 groene kelkbladeren, drie ongeveer ronde, goudgele, licht- 

 geel berande, overlangs geplooide bloembladeren, een groot 

 aantal ongeveer half zoo lange, lijnvormige staminodiën, 

 die den krans van vruchtbare meeldraden omgeven, terwijl 

 het midden der bloem ingenomen wordt door de tot een 

 eivormig geheel vereenigde stampers. De vruchten komen 

 geregeld tot ontwikkeling en bevatten een groot aantal 

 zaden. Na het vruchtzetten en misschien wel ten gevolge 

 van de zwaarte der vruchten, buigen zich de bloemstengels 

 naar beneden en komen geheel in het water te liggen. 

 Dan ontwikkelt zich aan hun top steeds een jonge plant, 

 iets dergelijks dus ongeveer als bij de ananas voorkomt. 



J. J. Smith. 



