SELDERIJ-CULTUUR OP GEIRRIGEERDE GRONDEN. 



Zooals aan vele lezers ongetwijfeld bekend zal zijn heeft 

 men verschillende soorten van selderij. Van eene gebruikt 

 rnen uitsluitend de bladeren, van een andere alleen de 

 stelen, terwijl van een derde slechts de knolachtige wortels 

 gegeten worden. De zoogenoemde blad- of snijselderij 

 teelt men voor soepgroente en als toespijs bij verschillende 

 gerechten. De gesteelde soort gebruikt men in soepen ; 

 in Engeland nuttigt men de stelen des winters ook rauw 

 met zout, brood en kaas, het schijnt daar te lande een zeer 

 gewilde spijs te zijn. De knolselderij bereidt men toe als 

 de Mei- of Soerterknollen. 



In de gematigde luchtstreken heeft de cultuur van 

 snijselderij op de volgende wijze plaats. Men zaait de 

 zaden op een kweekbed niet te dicht uit en dunt de jonge 

 plantjes zoo sterk uit tot ze op ongeveer 10 cM. van elkaar 

 verwijderd komen te staan. 



Van de gesteelde selderij worden de op een bed ge- 

 kweekte jonge plantjes in daartoe gereed gemaakte greppels 

 uitgeplant op ongeveer 20 cM. van elkaar. Zoodra de 

 plantjes boven de greppels, die een diepte van omstreeks 

 20 cM. hebben, uitsteken, worden zij opgebonden en gaat 

 men geleidelijk over tot het aanaarden. 



Tijdens een verblijf op Tjipanas bij Sindanglaja vestigde 

 de Heer F. B. Wilten, leerling bij het Boschwezen, mijn 

 aandacht er op, dat de bevolking aan de Oostzijde van de 

 bergtuinen van Tjibodas, wat meer bergopwaarts, een 

 soort selderij kweekt, daar Waterselderij genoemd. 



Het eigenaardige van deze cultuur is dat zij op sawahs 



