— 161 — 



van 't vuur mag de rel. vochtigheid ietwat zijn ver- 

 minderd, aan 't andere einde der schuur is zij evenveel 

 vermeerderd. De warme, door het houtvuur met veel vocht 

 bezwangerde lucht stijgt op, koelt af in de koudere deelen der 

 schuur, en ziet — de relatieve vochtigheid is aldaar verhoogd. Wil 

 men dus stoken, dan moet men de geheele schuur stoken ; anders 

 trekt de vochtigheid van de gestookte kamers naar de koelere 

 ongestookte, en is daar oorzaak van schimmel en rot. Dit merkt 

 men niet dadelijk op! Men beziet de tabak in de nabijheid van 

 het vuur, neemt een gunstige werking waar, en zegt : dat stoken 

 heeft goed gedaan ! — Eenige dagen later blijkt een tiental kamers 

 verder zich schimmel te vertoonen. Nu wordt daar gestookt, en 

 onderzocht en bevonden dat 't goed doet. Maar is 't niet zeer 

 goed denkbaar dat zonder het eerste stoken het tweede overbodig 

 zou zijn geweest, doordat zich daar ter plaatse geen schimmel 

 zou hebben vertoond? — Slechts door meerdere proeven zijn deze 

 vragen te beantwoorden 



Nog een waarneming, die, geloof ik, nog al dikwijls kan worden 

 gedaan, meen ik te moeten vermelden. Wie eenmaal schimmel 

 in de schuur heeft, en dien door stoken tracht te onderdrukken, 

 ziet zich gewoonlijk genoodzaakt, voortdurend met stoken dóór te 

 gaan, zelfs al wordt 't weer zóó, dat men, zonder schimmel te 

 hebben, met stoken zeker niet zou beginnen. Alleen een paar 

 zéér droge dagen zijn dan in staat, de noodzakelijkheid van verder 

 stoken weg te nemen. 



