WATER, RIJST EN NOG WAT. 

 {Vervolg.) 



Evenmin wordt gedurende de groeiperiode het water 

 gewoonlijk op de meest rationeele manier gebruikt. Zooals 

 toch reeds gezegd werd, is het de gewoonte om het water 

 constant boven „toe" en beneden „af" te voeren, bijna altijd 

 gelijktijdig, en houdt men dat buitendien zoo lang vol tot 

 dat de aanplant er zichtbaar onder gaat lijden, altijd mits 

 de beschikbare hoeveelheid water het toelaat. Van eene 

 regelmatige of systematische afwisseling tusschen watertoe- 

 voer en drooglegging is op verreweg de meeste sawah's niets 

 te bespeuren. Misschien is dit wel het geval op particuliere 

 landerijen, en ook in sommige irrigatie-gebieden, die van 

 Staats-wege beheerd worden, bij gewone inlandsche be- 

 vloeiingswerken in Midden-Java zeer zeker niet. Het ge- 

 volg daarvan is niet alleen, dat veel water nutteloos ver- 

 knoeid wordt, maar zelfs dat het toegevoerd wordt op een 

 tijd en op een wijze, dat de gevolgen bepaald nadeelig te 

 noemen zijn. Padi heeft buiten quaestie meer water noo, 

 dig dan verreweg de meeste andere inlandsche cultuur- 

 gewassen, maar het. is voor de meest voordeelige ontwik- 

 keling van die plant volstrekt niet noodig, dat zij perma- 

 nent onder water staat. Integendeel, het is zelfs hoogst 

 wenschelijk, dat nu en dan de grond geheel droog gelegd 

 wordt, opdat de lucht er in kan doordringen, waardoor 

 verzuring van den grond tegengegaan wordt, en buitendien 

 verscheidene schadelijke schimmels e. a. parasieten in hun 

 groei en ontwikkeling belemmerd worden. Dit nu doet 



