IETS OVER GROENTENTEELT. 



Het artikel van den Heer Tissino over groententeelt in den 

 vorigen jaargang van Teysmannia lezende, kom ik tot de over- 

 tuiging, dat wellicht mijne lutttele kennis op dat gebied, niet 

 in eene kweekerij, maar door ondervinding opgedaan, tot aan- 

 vulling van genoemd artikel eenig nut kan verspreiden. 



Ik geef ze daarom voor wat ze is. Zelf sinds jaren op 

 verschillende plaatsen van Java in de binnenlanden wo- 

 nende, is het mij steeds opgevallen hoe weinig moeite de 

 meeste binnenlanders nemen om groenten, of wat dies meer 

 zij, te kweeken. Meestal toch wordt als motief gegeven 

 „het is te kostbaar" en dit is zeker een groote dwa- 

 ling, zooals de heer Tissing met recht aanmerkt. De moeite, 

 die men zich getroosten moet, wordt zeker ruim beloond 

 door de betere kwaliteit en grootere keuze van groenten, 

 die bijna het heele jaar door groeien. Bij het zaaien en 

 uitplanten is meestal ondervinding de beste raadsman, 

 daar veel afhangt van de grondsoort en plaatselijke ge- 

 steldheid. Lukt elke zaaiing niet dadelijk, men legge er 

 den bijl niet bij neder, maar zoeke zooveel mogelijk het 

 euvel te verhelpen. Hoewel ik het in vele punten geheel 

 eens ben met genoemden schrijver, kan ik er niet mede ac- 

 coord gaan om alle groenten flink mest te geven. Wel 

 alle bladgroenten, maar boonen en komkommers mogen 

 bijna geen mest hebben. De beste boonen groeien op die 

 bedden, waarop al eenmaal sla, andijvie of postelein ge- 

 staan heeft, deze bedden mogen dan alleen goed omge- 

 spit worden. Ik heb wel eens sla zien staan op een bed, 

 waarop vingers dik mest lag, ook die overdrijving is zeer 

 verkeerd, daar zij de sla bitter maakt. 



Teysm. XIII. 19 



