— 297 — 



De cultuur van de z. g. mandarijntjes is betrekkelijk nog nieuw 

 aan de oevers van de Middellandsche zee. De eerste planten dezer 

 soort werden te Misserghin bij Oran in Algiers ingevoerd uit Spanje, 

 de eerste hiervan verkregen vruchten gaven overvloedig zaad, 

 dat uitgezaaid werd met het doel om op de hieruit verkregen 

 planten, mandarijntjes te enten. Onder de uit dit zaad gekweekte 

 planten, kwamen een paar exemplaren voor met zeer afwijkende 

 vormen. 



De eerste is door zijn blad een mandarijn, maar de vrucht is 

 groot, helder geel, de schil is dik, het vleesch zuurachtig, weinig 

 geurig, maar aangenaam van smaak. Dit type gelijkt door de 

 grootte en den smaak der vrucht op de pompelmoes en moet een 

 hybride zijn tusschen Citrus nobilis en Citrus decumana. De vrucht 

 heeft geen bijzondere waarde, van meer belang is de andere; dit 

 is een mandarijn met zeer roode tint, zoowel van de schil als van 

 het vleesch, de smaak is zeer geurig en zoet. Men meent deze 

 hybride te moeten rangschikken onder de z. g. „Tangérines". Er 

 bestaan reeds eenige verscheidenheden van dit ras in Algiers, zij 

 hebben het blad van de zoete oranje, zooals Dancy Tangérine, en 

 de King of Siam, of het loof van den Mandarijn zooals de Manda- 

 rine sanguine, of den eigenaardigen bladvorm van de Satsuma en 

 de Unschin, die sedert korten tijd ook in Algiers gekweekt worden. 



Een der kenmerken van de vruchten is dat de schil gemakkelijk 

 loslaat. 



De bovenbedoelde Tangérine van Misserghin, onderscheidt zich 

 gemakkelijk van de andere door het blad, enkele bladeren zijn 

 lang, smal en scherp gepunt, terwijl andere korter zijn en meer 

 gelijken op die der mandarijntjes. 



De nieuwe vrucht heeft den naam van La Clémentine ontvangen 

 en ofschoon zij niet boven de bestaande mandarijntjes gesteld mag 

 worden, kan men haar gerust op eene lijn er mede plaatsen en 

 kan haar een goede toekomst voorspeld worden. 



De plant is zeer vruchtbaar, de roode vruchten zijn in de hoogste 

 mate decoratief en zoowel smaak als saprijkheid laten niets te 

 wenschen over. Niet te rijp geplukt kan de vrucht een lange 

 reis verdragen. 



(Revue Horticole, No. 10, 1902). w. 



