— 305 - 



Ia Engeland wordt knolserdenj weinig gekweekt, blad- en bleek- 

 selderij worden daarentegen door alle klassen der bevolking gaarne 

 gegeten. In Amerika wordt in den laatsen tijd liet sap uit de 

 knollen en wortels geperst en onder den naam van selderij-sap 

 aan zwakken en herstellenden het gebruik ervan aanbevolen; 

 het is eeu bekend feit dat selderij den eetlust opwekt. 



In verschillende werken, o. a. in de „Plantes potagères" van 

 Vi i.. MOuiN, wordt gezegd, dat selderij-knollen de grootte van een 

 vuist kunnen bereiken. In Duitschland en Denemarken worden 

 soorten gekweekt, waarvan de knollen de dubbele grootte bereiken. 



Het laatste hoofdstuk bevat een aantal afbeeldingen van ver- 

 schillende selderij- variëteiten met korte beschrijvingen, en deelt 

 een aantal bijzonderheden mede over het nut van de selderij voor 

 de gezondheid, hoe reeds sedert lang bijna alle deelen der plant 

 als huismiddeltjes tegen verschillende kwalen hunne toepassing 

 vonden. w. 



(Gürtenflora, Heft I. 1902). 



Het is bekend 1) dat ook op Java bladselderij veel verbouw! wordt, 

 in de bovenlanden, liefst in de nabijheid van bronnen, waar het 

 land meestal eenigszins onder water staat, groeit zij p-achtig en 

 is zij van uitnemende kwaliteit. De bladeren worden gesneden en 

 in groote bossen gebonden naar de pasars in de benedenlanden 

 vervoerd en vinden daar gretig afnemers. 



Knolseldenj is hier zelden te koop, wel wordt zij hier en daar 

 in de bovenlanden voor eigen gebruik geteeld; de knollen worden 

 hier spoedig stokkerig, ofschoon ik ze wel eens zeer goed gegeten heb. 



Bleekselderij is voor onze meeste landgenooten, die niet veel in 

 het buitenland verkeerd hebben, nog iets geheel onbekends. Ik 

 heb echter, zoowel in Duitschland als in Engeland en Frankrijk, 

 van die heerlijke groende gegeten en het verdient zeker aanbe- 

 veling met de cultuur ervan hier proeven te nemen. Wij zijn 

 echter met het oog op onze voeding buitengewoon conservatief. 



Bef. 



i) Zie: Teysmannia XII', blz. 87. 



