— 318 — 



doorloopen wordt binnen het lichaam van het moederdier, waarbij 

 de larve gevoed wordt door het afscheidingsproduct van eene parige, 

 in het sterk uitzetbare achterlijf gelegen klier. Wanneer de larve 

 volwassen is, komt zij ter wereld om dan onmiddellijk in een soort 

 van poptoestand over te gaan. Het laat zich hooren, dat bij deze 

 wijze van zich vermenigvuldigen van eene sterke proliferatie geen 

 sprake kan zijn. Inderdaad wordt ook telkens slechts één nakome- 

 ling voortgebracht. 



De Luisvliegen hebben een plat lichaam en eene taaie, leder- 

 achtige huid. De geledingen zijn in den regel minder duidelijk dan 

 bij andere vliegen. De kop is klein en past gewoonlijk in eene 

 uitholling van het borststuk; het achterlijf is veelal breed en 

 zwaar gebouwd, wat natuurlijk verband houdt met de wijze der 

 voortteling. 



Er is aan den kop een duidelijke zuiger aanwezig. De pooten 

 zijn zeer krachtig, evenals de klauwtjes, waarin zij eindigen. 



Men vindt de Luisvliegen als parasieten op de huid van vogels 

 en zoogdieren met wier bloed zij zich voeden. Van hun vliegver 

 mogen maken zij zelden gebruik en dan nog slechts over korte afstan- 

 den. De pooten weten zij daarentegen zeer behendig en vlug te gebrui- 

 ken zoowel voor achterwaartsche en zijdelingsche als voor voorwaart- 

 sche bewegingen, zoodat zij zich niet gemakkelijk laten vangen. 



De poptoestand wordt doorgebracht tusschen de huidbekleeding 

 van het dier, waarop de moeder zich bevond, bij de vogels intus- 

 schen ook wel in de nesten. 



Bijzonder talrijk vindt men eene tamelijk kleine, bruine Luis- 

 vliegensoort, die vermoedelijk tot het geslacht Olfersia behoort, 

 op paarden, die pas van Soembawa zijn aangevoerd. Overigens 

 komen zij in een, naar het schijnt niet zeer groot aantal soorten op 

 allerlei Indische huisdieren voor. De soorten, die op andere dier- 

 vormen leven zijn over het algemeen nog weinig bekend. In den, 

 van 1896 dateerenden „Catalogue of the described Diptera from 

 South Asia," door onzen landgenoot Van der Wulp bewerkt, ko- 

 men van Java slechts twee Olfersia- en twee Omithomyia-soorten 

 voor terwijl het totale aantal der daarin opgesomde Hippoboscidae 

 27 bedraagt. 



C. TABANIDEN en CHRYSOPIDEN. 

 Deze beide, in uiterlijk voorkomen nogal uiteenloopende vormen 



