— 334 - 



Wat nu onze P 'haler ia-soorten betreft, in bast en bladeren 

 werd hier geen scherp beginsel aangetroffen en evenmin 

 eenig ander vergiftig bestanddeel. 



De vrucht is een steenvrucht; onder den dunnen, donker - 

 rooden buitenwand vindt men wit vruchtvleesch, dat een 

 taaie, harde steenkern omsluit, waarbinnen het zaad gelegen 

 is. Terwijl nu het roode huidje en het vruchtvleesch 

 volstrekt geen bijtenden smaak bezitten, is dit wèl het 

 geval met de olierijke zaadlobben ; deze bevatten een stof, 

 die wellicht met het bovengenoemde mezereïne identisch 

 althans wat de uitwerking op huid en slijmvliezen betreft, 

 daarmede op één lijn te stellen is. Reeds het fijnkauwen 

 van een klein stukje van een zaadlob veroorzaakt een 

 uren lang aanhoudend gevoel van branden in mond en keel. 

 Bedriegelijk is, dat men deze gewaarwording niet terstond 

 ondervindt, maar eerst na eenig tijdsverloop, zoodat men 

 aanvankelijk in den waan zou kunnen verkeeren, met een 

 heel onschuldig materiaal te doen te hebben. Toch zou zonder 

 twijfel het doorslikken van de gekauwde massa zeer on- 

 gewenschte gevolgen kunnen meebrengen. 



Al behooren nu de hier besproken Phaleria-soorten niet 

 tot de kwaadaardigste vergiften van het plantenrijk, uit 

 hetgeen voorafgaat volgt, dat ze toch geenszins als onscha- 

 delijk te beschouwen zijn. De roode vruchtjes zien er 

 voor kinderen zeer aanlokkelijk uit, en de onderzoeklie- 

 vende geest, die aan de jeugd vaak eigen is, zou hier tot 

 gevaarlijke experimenten kunnen leiden. Vandaar ook, 

 dat ik meende, het antwoord op de mij gestelde vragen 

 in wat ruimer kring te moeten geven. 



De. W. Gr. Boorsma. 



