HET GEBREK VAN ERWTEN EN BOONEN OM BIJ 

 HET KOKEN HARD TE BLIJVEN. 



In „Cultura" van Juni 1902 vond ik een opstel omtrent 

 bovengenoemd onderwerp, weer overgenomen uit de „Deut- 

 sche Landwirtschaftliche Presse", daarin geplaatst door K. 

 de Vrieze te Groningen, waarop het mij wenschelijk scheen 

 ook hier te lande meerdere aandacht te vestigen, — niet zoo- 

 zeer, omdat hier bij cultuur van erwten en boonen, en ook 

 bij andere, zoo bijzonder op de qualiteit gelet wordt, dan 

 wel omdat in dit stuk eveneens sprake is van al of niet 

 bemesten om andere reden. Dat neemt niet weg, dat het 

 ook van belang is op de qualiteit der te kweeken erwten en 

 boonen te letten en neem ik dus van het daarop betrekking 

 hebbende uit bedoeld opstel eveneens een en ander over. 



Het is een vereischte van goede qualiteit erwten en boo- 

 nen, dat zij gekookt zijnde, zacht en smedig zijn, zoodat zij 

 tusschen tong en verhemelte kunnen worden fijn gewreven. 



Doch meermalen gebeurt het, dat erwten en boonen, 

 zelfs na langdurig koken, niet in dien toestand zijn te krijgen, 

 maar hard blijven. Ik meen geconstateerd te hebben, dat 

 dit met Indische erwten en boonen eer nog meer dan minder 

 het geval is dan met Europeesche en nam ik dat zoowel 

 waar bij Europeesche variëteiten als b.v. bij katjang djogo, 

 eene inlandsche boonensoort, die misschien hier zelfs thuis 

 hoort, in ieder geval reeds ettelijke jaren geleden geïm- 

 porteerd is, en die zeer veel overeenkomst vertoont met 

 de Europeesche bruine boonen. Dat meerdere hard blijven 

 hier, is trouwens zeer wel te verklaren in verband met 

 het onderstaande, reden te meer waarom ik geloof, dat het 

 geen subjectieve waarneming van mij geweest is. 



