- 483 — 



Over de uienteelt in Nederland vind ik het volgende: 

 De belangrijkste verscheidenheden zijn: 



1. Vroege witte St. Jans ui, of kleine witte van Nocera, 



2. Kleine zilverwitte Italiaansche of inmaakui. 



3. Groote witte Fransche. 



4. Groote gele Zwijndrechtsche. 



5. Roode en gele Zittauer. 



6. Rocombol of Egyptische. 



7. Groote ronde van Madeira, 



Waarschijnlijk is deze laatste dezelfde soort als die van 

 Teneriffe, waarmede op Montserrat de proeven zoo goed 

 slaagden. 



Men zaait in het laatst van Februari of begin Maart in 

 zwaren, liefst vóór den winter goed bemesten grond, ondiep, 

 maar de grond moet daarna vastgedrukt worden. Het zaad 

 heeft in dien tijd langer tijd voor de kieming noodig en de 

 plantjes groeien in het begin zeer langzaam. Zoodra de 

 plantjes groot genoeg zijn dunt men ze uit tot op 2 a 15 cM. 

 afstand, naarmate van de soort die gezaaid is. 



Op minder vruchtbare gronden, zaait men in Augustus 

 uit, verspeent de plantjes in het laatst van September en 

 beschermt ze tegen te felle vorst in den winter door middel 

 van glazen ramen. Ongeveer half Maart, zoodra het weer 

 het slechts eenigszins toelaat, worden zij overgeplant in 

 rijen, de rijen 25 cM. van elkaar en in de rij op 15 cM. 



Ook in Ned.-Indië worden uien gekweekt, op de pasars 

 worden zij bijna het geheele jaar door aangebracht, voor 

 zoover ik weet worden ze van hier niet uitgevoerd. Waar- 

 schijnlijk zoude er met dit artikel van algemeen gebruik, 

 door intelligente tuinlieden verbouwd, nog wel wat verdiend 

 kunnen worden. Het is een artikel, dat geruimen tijd 

 bewaard kan worden en indien men flinke mooie uien 

 kweekt, zeker voor export geschikt is. 



W. 



