— 565 — 



den werd, en thans is de wond door de callusvorming bijna 

 gesloten, aan iederen kant is de wonde over eene ruimte 

 van 20 cM. dichtgegroeid. 



Onder den invloed van voortdurende vochtigheid, ont- 

 springen uit dat callus worteltjes, die in de aarde of het 

 mos van den tjangkok allengs doorgroeien en spoedig de 

 gegeven ruimte vullen. Of de eene plant veel spoediger 

 daarmede gereed zal zijn dan de andere, hangt af van de 

 geaardheid, de dikte en den ouderdom van den tak, maar 

 meer nog van de plantensoort. 



Hier past men het tjangkokken alleen toe door een ring- 

 vormige opening om den tak te snijden van 2 a 4 cM. wijdte, 

 deze wordt dan door klappervezel, in de bovenlanden 

 gebruikt men dikwijls oendjoekvezel, omringd en de 

 ruimten tusschen clen tak en de vezel met vochtige aarde 

 gevuld. 



Evenals men in Europa bij het stekken op verschillende 

 wijze te werk gaat, doet men bij het afzetten of afringen 

 ook. Men past het slechts toe, bij die soort van plantem 

 welke zich moeielijk laten stekken. 



Voor planten, die laag bij den grond groeien, buigt men 

 de takken om, zoodat zij in den grond komen, ringt ze dan 

 of geeft ze een kleine snede en bevestigt den tak in de 

 nabijheid van het gewonde deel zoodanig in den grond, dat 

 er van beweging geen sprake kan zijn. 



De hier bijgevoegde plaat No. I geeft duidelijk ge- 

 noeg de meest in gebruik zijnde wijze van afleggen aan. 

 Bij a. hebben we een wijnstok waaraan een tak met een ige 

 rechtopgroeiende takjes, de groote tak is omgebogen en 

 even onder den grond gelegd, de wortels ontspringen spoedig 

 in de nabijheid van en aan de jonge takjes, die, zoodra ze 

 voldoende beworteld zijn, er afgesneden en op zich zelf 

 geplant kunnen worden. Ik moet hierbij opmerken, dat de 

 wijnstok gemakkelijk be wortelt. 



Bij b. ziet men een andere veel in gebruik zijnde methode, 

 waarbij door eene insnijding in den tak, die stevig in 



