HET VEREDELEN DER DAHLIA'S. 



Uit mijne jeugd herinner ik mij de Dahlia's met reus- 

 achtige, zwaar dubbele bloemen, men trachtte de bloemen 

 hoe langer hoe zwaarder te krijgen, het einde van deze 

 liefhebberij was, dat de bloemstengels niet sterk genoeg 

 waren om de bloemen te dragen, tengevolge waarvan 

 ze naar beneden ombogen en wanneer de regen de bloemen 

 nog zwaarder maakte, braken de bloemstengels. Het 

 kon niet anders of er moest reaktie komen, en men 

 keerde tot den oorspronkelijken vorm, tot de Enkelbloemi- 

 ge Dahlia's terug. 



Deze konden op den duur ook geen bevrediging geven, 

 men deed zijn best iets anders, iets mooiers bij de Dah- 

 lia's te vinden en eindelijk zijn bekwame kweekers er in 

 geslaagd een nieuw ras te kweeken, dat werkelijk al het 

 andere ver achter zich laat en bloemen geeft, zoo mooi 

 gevormd en gekleurd, waaraan zoo weinig van het oude, 

 stijve is gebleven, dat de nieuwe Dahlia-bloemen een 

 prachtig materiaal leveren voor bouquetten en andere 

 bloemwerken. 



Dit nieuwe ras heeft men den naam van Cactus-Dahlias 

 gegeven, in Duitschland doet de tuinbouwpers haar best 

 om dien naam te veranderen in Edel-Dahlia's, zeker een 

 betere naam, maar in ons land, in Engeland en in Frank- 

 rijk heeft eerstgenoemde benaming reeds burgerrecht 

 verkregen en het zal moeielijk gaan daarin verandering 

 te brengen. 



Wie had kunnen denken, dat de oude Dahlia's, die door 

 onze ouders, een 50 a 60 jaren geleden, zoo gewaardeerd en 

 met zooveel voorliefde gekweekt werden, zoo geheel zouden 



