— 598 — 



men dus aan de fijngewreven zaden bij het begin van de proef 

 reeds vrij vetzuur toe dan gaat de splitsing van den beginne af aan 

 krachtig. Onder die omstandigheden wordt opzettelijk aan de zaden 

 toegevoegd vet eveneens gesplitst. Niet alle plantenzaden bezitten 

 die vetsplitsende werking in even hooge mate. De zaden van 

 Euphorbiaceae en meer in 't bijzonder Ricinus-zaden overtreffen in 

 dat opzicht alle anderen. Het best is 't deze in geschilden en ont- 

 vetten toestand te gebruiken, met minstens de drievoudige door de 

 theorie gevorderde hoeveelheid water. Onnoodig is 't de zaden eerst te 

 laten kiemen. Niet alle vetten laten zich even gemakkelijk verzeepen 

 onder die omstandigheden. Kokosvet, palmkernolie en vooral boter 

 bieden meer weerstand dan bijv. palm- of katoenzaadolie. Het 

 moleculairgewicht van het vetzuur doet daarbij zijn invloed gelden ; 

 vetten van zuren met hoog moleculairgewicht worden gemakkelijker 

 gesplitst. 



Voor het gelukken der proeven is 't bepaald noodig een goede 

 emulsie te maken van 't vet met 't water en dat gaat nu uitstekend 

 door aan het met water gewreven zaad vet toe te voegen en verder te 

 wrijven. De emulgeerende kracht van het zaad is zoo groot, dat men 

 met 1 dl. daarvan 100 dl. vet met water tot een blijvende emulsie 

 kan maken. Bij vaste vetten werkt men bij een eenigszins -verhoogde 

 temperatuur (35°), bij vloeibare daarentegen bij lagere (15°— 20°). 



In kiemende zaden wordt zuur gevormd en nu is de hypothese 

 niet onwaarschijnlijk, dat door de vereenigde werking van zuur en 

 enzym de splitsing van het vet tot stand komt. 



Voor de techniek schijnen de medegedeelde onderzoekingen veel 

 te beloven en in alle landen is op de verzeeping van vetten door 

 ifrcmws-zaden — in ontvetten toestand een goedkoop materiaal — pa- 

 tent genomen. De voordeelen springen in 't oog. Geen ingewik- 

 kelde apparaten, geen noemenswaardig kolenverbruik, geen donker 

 gekleurde verontreinigde vetzuren, en, wat vooral niet onbelangrijk 

 is, men verkrijgt het glycerine onmiddellijk in eene concentratie van 

 40—50 pCt., slechts verontreinigd met een weinig zouten en eiwitstof- 

 fen (albumosen en peptonen) uit het zaad opgenomen. Door behande- 

 ling met beenderkool laat zich een groot gedeelte dier onzuiverheden 

 gemakkelijk verwijderen. 



r. 



(Ber. d. deutschen Chem. Gesellsch. XXXV, 1902. S. 3988). 



