— 610 — 



schillende jaren niet onveranderd zou blijven. Koesterden wij de 

 hoop. dat geen groote afwijkingen in de weersgesteldheid zich zouden 

 voordoen, het afgeloopen seizoen gaf anders te zien ; n.1 een buiten- 

 gewone droogte viel in dezen Oostmoesson, hetgeen ten nadeele was 

 van de proefnemingen. Spraken wij reeds vroeger het vermoeden 

 uit, dat het aantal regendagen en de hoeveelheid regen, tijdens de 

 tap periode, van invloed zijn op de caoutchoucopbrengst, de uitkomsten 

 van dit jaar hebben zulks weer bevestigd. 



Zoo wij de gemiddelde uitkomsten van de proef boomen 1, 2 en 3 

 over de 3 jaren beschouwen, dan zien wij. dat per eenheid het eerste 

 jaar het meest, het tweede jaar met een iets grooter tapoppervlak 

 en zesmaal langere totale wondlengte ongeveer twee maal minder 

 en het derde jaar, met ongeveer een zelfde tapoppervlak en 2 1 4 

 grootere wondlengte dan het eerste jaar, bijna 2 X meer dan het 

 tweede jaar heeft gegeven. Hadden wij nu verwacht dat met de 

 totale wondlengte van het derde jaar per eenheid minstens een 

 zelfde hoeveelheid caoutchouc zou worden verkregen, de uitkomst is 

 «chter daar beneden gebleven, wat wij moeten toeschrijven aan den 

 regenval, die in de tapperiode aanzienlijk minder is geweest dan in 

 de voorgaande jaren. 



Wij merkten reeds i idertijd op, dat het benedenste stamge- 

 deelte van den boom het saprijkst is. Duidelijk blijkt dit uit 

 de uitkomsten van de proefboomen 4, 12, 19 en 20. Waar de 

 gemiddelde hoogte van het getapte stuk in 1901 3.14 M. en het 

 gemiddelde tapoppervlak 3.58 M 2 bedroeg, waren deze getallen 

 in 1902 resp. 1.50 M. en 1.91 M 2 . De gemiddelde totale op- 

 brengst bedroeg in het eerste geval 852 G. en in het laatste geval 

 1080 G. En daar de factoren: als aantal regendagen, hoeveelheid 

 regen en de totale wondlengte, bij genoemde proefboomen niet van 

 beteekenis verschilden, blijkt de totaal opbrengst door het tappen 

 tot op slechts de halve hoogte, i. c. l.f)0 M., niet te zijn achter- 

 uitgegaan. Ten gevolge van de verminderde taphoogte is het ge- 

 tapte oppervlak tot op de helft gereduceerd, waardoor de opbrengst 

 per eenheid aanzienlijk is gestegen. Behalve het betere rendement 

 per oppervlakte eenheid heeft het tappen tot op ongeveer mans- 

 hoogte nog het groote voordeel, dat het veel minder arbeid 

 eischt en in korteren tijd is afgeloopen, o. m. behoeft de tapper geen 

 gebruik te maken van een ladder. De hoogte van 1.50 M. valt nog 

 gemakkelijk onder het bereik van den inlander. Nog blijft na 



