367 



et Mey. secundum specimina herbarii Fischeriani pen- 

 clinii squamis 20, 4>-serialibus, dorso rotundatis ab Echtn. 

 chantavico abhorret. 



646. Echinops subglaber Schrenk in Bull de la cl. phys. 

 math, de l'Acad. des se. de St. Pétersb. III. p. 110. — 

 Bunge in Bull, de l'Acad. des se. de St. Pétersb. IV. 



Ad lacum Balchasch 18 Maji (flc-r.) collectus est. 



Speeies haec periclinii squamis intimis connatis et fo- 

 liis utrinque viridibus, inferne cauleque glanduloso-sca- 

 bris insignis est. Periclinii forma fere exacte uti in Echin. 

 Eitrone L. 



647. Echinops kanus Bunge in Bull, de l'Acad. des se. 

 de St. Pétersb. T. VI (1863) p. 411. 



Ad lacum Balchasch 16 Jun. (deflor.) observatus est. 



Echin. nani specimina authentica conferre occasio mihi 

 non oblata est, attamen speciei character succinctus, a 

 cl. Bunge 1. c. propositus, in plantam nostram quadrat. 

 Caulis ad 10 poil, altus, simplex vel ramosus, dense 

 arachnoideo - tomentosus. Folia oblonga, pinnatifida vel 

 dentata, conferta, utrinque (subtus autem densius) arach- 

 noideo-tomentosa; laciniae vel dentés ovati, spina brevi, 

 tenui terminati. Glomeruli in apice ramorum solitarii, 

 globosi, diametro vix 1 poil, attingentes. Periclinia ad 1 / 2 

 poil, longa, basi longe obeonoidea, cum penicillo deci- 

 dua; squamae longe acuminatae, spina tenuissima, lon- 

 giuscula terminatae, apice patulae, omnes liberae, dorso 

 vel basi vel undique pilis longis, tenuissimis, mollissimis 

 tectae, margine ciliatae, ciliis plurnulosis, ipsis squamis 

 multo brevioribus. Penicillus dimidium periclinium ae- 

 quans, densus, niveus, pilis tenuibus, mollibus, scabrius- 

 culis. Antherarum caudae deorsum breviter subulatae, 



