— 396 — 



men verlangt, bij name aan en verzoeken hem, met allerhande vleiende bewoor- 

 dingen, toch in dien persoon te willen nederdalen. Na eenigen tijd, hetgeen van 

 de meerdere of mindere goedwilligheid van den geest afhangt, beginnen de 

 voeten en de handen en daarna het geheele lichaam van het medium in eene 

 sterk zenuwachtig trillende bewegung te geraken, terwije het allerhande anver- 

 staanbare woorden op eene zangerige wijze prevelt. Dit is het teeken van de 

 nadering van den geest. AI sneller erf sneller en luidruchtiger wordt nu het slan 

 op de tifa's. Plotseling springt de geestenziener, welke gedurende al dien tijd, 

 in dez elfde hurkende houding en met de handen het gelaat bedekkend, op den 

 grond is blijven zitten, overeind en begint op de maat der muziek in het rond 

 te springen en te dansen, hetgeen als een bewijs wordt beschouwd, dat de geest 

 zieh van hem heeft meester gemaakt. Het is een vreeselijk gezicht het medium 

 dan met loshangende hären en verwrangen gelaatstrekken in vervoering allerlei 

 bewegingen te zien uitvoeren, totdat het bewusteloos op den grond nedervalt. 

 Aisdan is de gemeenschap met den sanane tot stand gekomen. Nadat het medium 

 weder van zijnen bewusteloozen toestand bijgekomen is, kunnen den vragen worden 

 voorgelegd, die men van den sanane wenscht to doen. Men moet echter dezen 

 vooraf gunstig stemmen: daartoe wordt aan den geestenziener een betelpruim 

 aangeboden. Hij is het evenwel nu niet meer, die daarvan gebruik maakt, maar 

 het is de sanane die dat doet; het is de sanane die eet, het is de sanane, die 

 spreek ten verder alles verricht, doch zieh daartoe van de organen van den geesten- 

 bezweerder bedient. Dikwijls gebeurt het dat niet een, maar twee, drie, ja zelfs 

 meer sanane's worden opgeroepen, immers des te zekerder is men van de uit- 

 komst. Het zooeven beschreven proces herhaalt zieh evenzoovele malen als er 

 geesten worden opgeroepen. Elke nieuwe geest, die opstijgt, doet zieh aan eene 

 andere zangwijze kennen. Heeft men niets meer te vragen, dan verzoekt men 

 den sanane beleefd, weder weg te gaan. De geestenziener krijgt na een poosje 

 nog eenige stuiptrekkingen en valt voor de tweede maal in zwijm, hetgeen nu 

 een teeken is dat de sanane het lichaam verlaten heeft (s. Wilken). Den An- 

 fragenden pflegt der Inianga (bei den Amazulu) zu antworten, „qu'une vache 

 doit donner son sang pour apaiser le frere mort" (s. Delagorgue), im Innern der 

 Erde („un genie malfaisant"). Der Erdgeist spricht in seiner Grube mit dem 

 Botikimaon (der Bubi), zu Prophezeihungen emporsteigend (in Endor). 



Bei dem Gestank, „den Verrückte verbreiten sollen", fehlt der 

 spezifische Geruch (s. ßird), indess bei Melancholikern, deren Haut- 

 leben oft so hartnäckig darniederliegt, bemerkt man üblen Geruch 

 (1837). In Krankheiten kann der Geruch prognostisch dienen 

 (s. Bordeu), bei annäherndem Tod „odore cadaveroso 4, (s. Reisel). 



