— 28 — 



schijnen daar een tweede vaderland gevonden te hebben. 

 Ook veel lager groeien zij nog goed, op open zonnige plaatsen, 

 iets boven ljuitenzorg ziet men er zeer fraaie groepen van. 

 Te ])atavia en op andere kustplaatsen geven ze slechts een 

 tijdelijk genot, zij groeien te spoedig op, worden dan van 

 onder kaal en verliezen veel van hunne schoonheid. 



Men late zich nooit verleiden ze in de schaduw te plaatsen, daar 

 genoemd euvel zich dan in veel sterkere mate voordoet. 



Hoe door doelmatige snoei ing wel eens het kaal worden tegen- 

 gegaan kan worden, heb ik vroeger reeds op gewezen. 



Bij eenigszins strenge winters, liouden de meeste Cupressus het 

 in Midden-Europa zonder bedekking niet uit, bij zachte winters 

 verdragen de Cupressus sempervirens L. C. macrocarpa Hartw. 

 C. torulosa Don., C, funehris Endl., en C. Macnahiana^ indien 

 zij op beschutte, warme plaatsen staan, de buitenlucht. Het 

 zijn ecliter geen planten voor de open lucht in ons vaderland, 

 ze moeten daar ook in tobben staan en 's winters in de 

 z. g. oranjerie overblijven. 



De beste voor het klimaat van midden-Europa is Cupressus 

 Macriahiana Meerr., synoniem met C. glandulosa Hook. en 

 Jujiiperus Macnahiana Laws, het is de Cyprès de Mac Nab 

 der Franschen. 



Zij is afkomstig uit het Shasta-Gebergte van Kalifornië en 

 groeit daar op eene hoogte van 1500 M. ; in het jaar 1856 

 werd zij voor liet eerst in Europa geïmporteerd. Het is 

 eene fraaie plant, die tot 8 M. hoogte opgroeit; de takken 

 staan niet ver van de plant, groeien rechtop en zijn met eene 

 donkerroode of zwartbruine schors bedekt; het loof is blauw- 

 achtig groen. De vermeerdering geschiedt door zaden en ook 

 door enting op Chamaecyp>aris Lawsoniana. 



Ik weet niet hoe deze Cupressus het in Indië doen zal, ik 

 zag er nog geen groote exemplaren van. 



Eene soort, waarvan wij fraaie exemplaren bezitten, is de 

 Cupressus sempervirens^ die in klein-Azië, Syrië, Perzië, de 

 Himalaija en in verschillende landen aan de Middellandsche 

 zee voorkomt, waarschijnlijk is zij in 1548 in cultuur gekomen» 



