— 6 — 



Daardoor is de gierst als voedigsmiddel bijna geheel verdron- 

 gen, en zien wij de rijst in allerlei variëteiten en vormen het 

 hoofdbestanddeel der volksvoeding uitmaken. 



19. Om ons eenig begrip te vormen van de wijze, waarop 

 de padiecultuur hier werd ingevoerd, dient even de aandacht 

 gevestigd te worden op de omstandigheid, dat er behalve de 

 ketan (Onjza (j/utinosa)^ die zoowel op natte als op droge 

 velden groeit, doch slechts een gering onderdeel van de cul- 

 tuur vormt, twee hoofdsoorten van padie zijn, waarvan de berg- 

 rijst (Onjza montana) uitsluitend op droge velden en de sa- 

 wahrijst (O, mtiva en proecox) in menigte van variëteiten op 

 bewaterde terrassen geteeld wordt. 



Daar de Hindoes geene giersteters waren zooals de oorspron- 

 kelijke inboorlingen van Java, zoo zullen de eerste Hindoe- 

 volkplantingen al dadelijk de noodzakelijkheid van den invoer 

 van zaadpadie gevoeld hebben, en daar het niet waarschijnlijk 

 is, dat zij tevens buffels meebrachten, maar eerst na verloop 

 van heel veel tijd tot den invoer dezer laatste overgegaan 

 zullen zijn, nadat zij zich reeds goed en wel hier gevestigd 

 hadden en de voortdurende toename der bevolking tot dien 

 maatregel noodzaakte, zoo ligt het voor de hand, dat de aan- 

 vankelijk hier ingevoerde padie geweest moet zijn de berg- 

 padie, die op droge, ongeploegde velden kan geteeld wor- 

 den. 



De padiecultuur als roofbouw op hoema's werd dientenge- 

 volge het voornaamste middel om in de behoeften te voorzien, 

 en zij bleef het ook na invoering van den buffel. 



Dit laatste spreekt wel van zelf door de groote bezwaren 

 en moeielijkheden verbonden aan den overvoer van buffels 

 van Indië naar Java, die het slechts mogelijk maakten een 

 zeer beperkt aantal van die dieren over te brengen, terwijl 

 voor de vermenigvuldiging van dat kleine aantal in die mate, 

 dat de wijze van uitoefening van den landbouw daardoor op 



