Deze groote mier liet zich volstrekt niet door de kleverige 

 obstacles afschrikken, maar wist met een vluggen sprong de 

 hindernissen te overwinnen of verschafte zich toegang tot de 

 bloemen door zich eenvoudig van de bladeren van een boven- 

 hangenden tak naar beneden te doen vallen. 



Bijna elke morgen werden een of meer dezer brutale gasten 

 tusschen de bloemen aangetroffen, een verschijnsel, dat direct 

 bevreemding wekte, omdat zij anders de bloemen stelselmatig 

 trachten te vermijden. Meermalen kon worden waargenomen, 

 dat zij met hare sterke kaken eene bloem bij den steel afbeet en 

 met buit beladen, zich ijlings uit de voeten maakte. Kon men 

 haar reeds om die reden voor een gevaarlijken vijand van de 

 bloem houden, nog grootcr schade bleek zij aan te richten door 

 overal daar, waar zij in haar vernielingswerk niet werd be- 

 lemmerd, de bloemkelken aan te bijten, die dientengevolge 

 eenige dagen later afvielen. 



Zij bleek derhalve inderdaad een groeten vijand te zijn voor de 

 gansche plant, zoowel voor de bladeren als voor de bloemen, 

 en dit eenmaal vastgesteld zijnde lag het voor de hand om door 

 nader onderzoek aan 't licht te brengen of het niet de taak was 

 der gewone mieren om de bloemen te beveiligen tegen de 

 roofzucht van hare sterkere verwanten. 



Met eenig beleid gelukte het wel om eene groote mier, 

 die op een tak rondliep te drijven in de richting der bloemen. 

 Wanneer dan zulk eene mier in de nabijheid was gekomen 

 van een bloemkrans, werd zij onmiddellijk door de kleine 

 mieren verjaagd. Bracht men haar op een tak tusschen twee 

 bloemkluwens in, dan liet zij zich op goed geluk af naar 

 beneden vallen, blijkbaar onverschillig of zij daarbij op een 

 ander blad dan wel op den grond terecht kwam. Van de 

 levendige gevechten tusschen beide mierensoorten overtuigt 

 men zich het gemakkelijkste door afzonderlijk eenige van deze 

 diereji in eene glazen buis optevangen en de buizen vervol- 

 gens met elkander in communicatie te brengen onder voor- 

 waarde, dat men van de kleine soort een grooter aantal bijeen 

 brengt dan van de andere , zoodat de eerste sterk in de 



