72 - 



hebben de laatste jaren aanleiding gegeven tot tal van be- 

 schouwingen. De waarneming had reeds lang geleerd, dat in 

 hoofdzaak daardoor mieren werden aangelokt maar het nut 

 dezer mieren op de bewuste jjlantendeelen trad niet zoo dadelijk 

 aan 't licht. 



Dat het nut voor de plant vrij groot moet zijn was wel te 

 verwacliten, want de suiker, die in belangrijke hoeveelheden 

 wordt afgezonderd is eene zelfstandigheid van groote beteeke- 

 nis voor de plant zelve, en de plant zou zeker geen groote 

 hoeveelheden van dit koolhydraat prijsgeven, wanneer de aan- 

 gelokte mieren niet daarvoor een overeenkomstig groeten weder- 

 dienst aan de plant zouden bewijzen. Dat het geen ziekelijk 

 verschijnsel is, blijkt voldoende uit het algemeene voorkomen 

 dezer nectariën en de geheele afwezigheid van eenige aandui- 

 ding die tot ziekte zou kunnen doen concludeeren. 



De Italiaansclie bioloog Delpino was de eerste, die de hy- 

 pothese uitsprak, dat de extranuptiale nectariën eene adaptatie 

 zouden zijn om mieren te lokken, die van hare zijde de 

 plant zouden beschermen tegen de aanvallen harer vijanden. 

 Deze hypothese is later door den Bonn'schen Hoogleeraar 

 Scliimper nader op hare waarschijnlijkheid onderzocht geworden 

 en na een zeer gedetailleerd onderzoek kwam Prof. Schimper 

 tot de conclusie, dat geen enkel proces van stof- of krachtwis- 

 seling gebonden was aan de afscheiding van suiker, dat de 

 nectariën niet konden worden geacht tot eenig ander doeleinde 

 te zijn aangelegd, en dat derhalve de zienswijze van Delpino, 

 die buitendien alle zaken in betrekking met deze nectariën 

 op uitnemende wijze wist te verklaren, alle waarschijnlijkheid 

 voor zich had. 



Een en ander leidt ons derhalve tot het besluit, 

 dat inderdaad Memeeylon ramiflorum in symbiose 

 leeft met de gewone kleine mier en zich onder 

 protectie heeft gesteld van deze insecten tegen hare 

 vijanden. 



( Wordt vervolgd). 



