— 80 — 



lijkheid er hem toe dwingt. Veel liever dan achter een paar 

 buffels aan in don stinkondon moddei' te plassen is hem de 

 cultuur op droge velden, /ijii idoa:il is de ])eschikking over 

 een stuk verschen boschgrond voor het jnaken van een hoema ; 

 heeft hij dien niet, dan vergenoegt hij zich ook met een 

 reeds vroeger ontwonden bodem ; komt het veld hem daartoe 

 al wat schraal voor, zoodat er bij bewerking als hoema geen 

 groote oogst van te wachten is, dan lieeft hij er ook niet 

 tegen den grond door ploeging als tipar te beliandelen ; en 

 eerst als er Avegens te ver gevorderden graad van uitputting 

 van al die hulpmiddelen Aveinig heil te wachten is, gaat hij 

 door den nood gedrongen, wijl hij toch eten moet, zuchtend 

 over tot een onderzoek naar de gemakkelijkste wijze om water 

 op zijn terrein te brengen. — Dit is de korte, maar over een 

 groot aantal jaren loo])ende geschiedenis van het ontstaan van 

 de meeste sawahs op Java. 



Voor deze voorliefde van den inlander bestaan twee belang- 

 rijke redenen. 



Vooreerst is de bergrijst veel smakelijker en voedzamer 

 dan de sawahrijst; de werkman, die er eenmaal aan gewoon 

 is, verwisselt ze daarom maar noode tegen de rijst, die op 

 natte velden groeit. 



Maar in de tweede plaats, en dit is wel van algemeene 

 bekendheid, tracht de inlander steeds aan den kost te komen 

 met de geringst mogelijke inspanning, waarbij hij zijn diuwzaain 

 belang geheel over liet hoofd ziet en zijn vooruitzienden blik 

 niet verder doet reiken dan den afstand van één enkelen oogst ; 

 hij is geheel en al het kind van het oogenblik en bemoeit 

 zich dus niet met waterleidingen en terrassen, zoolang hij er 

 buiten kan. 



25. De gewone voorstelling van deze zaak is meestal 

 anders; veelal wordt de padiecultunr op droge velden als eene 

 bijzaak aangemerkt, die alleen daar uitgeoefend wordt waar 

 men absoluut niet anders kan. 



